Çok fazla bilmekten, dünyayı tüm çıplaklığıyla görmekten kaynaklanan bir tür keder vardır. Bu; hayatın görkemli bir macera değil, küçük ve ehemmiyetsiz anlar dizisi olduğu; aşkın bir peri masalı değil, kırılgan ve gelip geçici bir duygu olduğu; mutluluğun ise kalıcı bir durum değil, asla avucumuzda tutamayacağımız nadir ve uçucu bir görüntü olduğu anlayışından doğan o hüzündür. Ve bu kavrayışın içinde derin bir yalnızlık barındırır; dünyadan, diğer insanlardan ve hatta bizzat kendimizden kopmuşluk hissi.
12 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.