Bu kitap bittiğinde insanın içinde garip bir karışım kalıyor:
biraz hüzün, biraz umut… ve en çok da “insanlar sandığımızdan daha kırık ama yine de onarılabilir” hissi.
Eleanor’un dünyası başta neredeyse matematik gibi: düzenli, kontrollü, duygudan arındırılmış. Ama sonra küçük çatlaklardan ışık sızıyor. Ve sen fark etmeden onunla birlikte yumuşamaya başlıyorsun. Özellikle geçmişinin yavaş yavaş açılması… orada kitap bir anda sessizliğini bozup tokat gibi çarpıyor.
·
13 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.