Tarih Tekerrür Eder, Zalim Değişir, Masum Hep Aynıdır...Alıntı
Sinan Akyüz’ün İncir Kuşları, insanlığın göz göre göre kendi karanlığına nasıl yenildiğinin hikayesidir. Bu kitapta anlatılan şey yalnızca Bosna’da yaşanan bir savaş değil, bir halkın dünyanın gözü önünde yavaş yavaş katledilişidir. Çünkü savaş, tarihin sayfalarında soğuk bir rakama dönüşmeden önce; bir annenin çocuğunu kaybettiği, bir sevgilinin adını son kez fısıldadığı, bir çocuğun dünyasının neden yıkıldığını anlayamadığı o kırılgan andır. Bir zamanlar sokaklarında çocuk sesleri dolaşan o şehir, savaşla birlikte korkunun ve yasın başkentine dönüşür.
1992 yılında Avrupa'nın tam ortasında, dünyanın gözleri önünde bir halk katledilmiştir. Saraybosna'nın sokakları bir sabah uyanır ve her şey değişmiştir. Komşu komşuya düşman kesilmiş, dünün çocukları bugün birbirinin üstüne kurşun sıkmaktadır. Savaşın en kirli yüzü bu değildir oysa. En kirli yüzü; masum olanın hiçbir zaman masum sayılmamasıdır. Suada gibi binlerce insan, ne yaptıklarının bedelini değil; ne olduklarının, hangi dilde dua ettiklerinin, hangi ismi taşıdıklarının bedelini ödemek zorunda kalır. Savaş onlara sormamıştır. Hiçbir zaman sormaz.
Ve dünya izler. Kameralar çevirir, diplomatlar bildiri yayımlar, Birleşmiş Milletler toplantı yapar. Güvenli bölge ilan edilen topraklar bir gecenin içinde teslim edilir. O topraklarda yaşayan insanlar ise tarihin en utanç verici sessizliğine terk edilir. Asıl katliam işte burada başlar. Kurşun sıkılmadan önce, bomba düşmeden önce, o korkunç sessizliğin içinde. Çünkü bir insan öldürüldüğünde fail yalnızca tetikçi değildir; susan da, bakan da, bilerek başını çeviren de o kanda ortaktır. Bosna, insanlığa bu dersi vermiştir; ama insanlık bu dersi hala almamıştır.
Bu yüzden İncir Kuşları yalnızca Bosna’nın değil, savaşın kirlettiği bütün insanlığın romanıdır. Burada anlatılan şey yalnızca ölüm değil, dünyanın bir halk ölürken sustuğudur. Asıl katliam bazen kurşunla değil, sessizlikle yapılır. Ve en büyük utanç, bir şehrin bombalar altında can verirken dünyanın bunu yalnızca uzaktan izlemesidir.
Suada'nın hikayesi bireysel bir trajedi değildir; o dönemin on binlerce kadınının, çocuğunun, gencinin ortak çığlığıdır. Piyano çalan eller, yarım kalan şarkılar, bir daha açılmayacak kapılardır. Savaşın enkaza çevirdiği yalnızca binalar değil, hayaller de, gelecekler de, henüz yaşanmamış bütün o anlardır.
Tarık ile Suada’nın hikayesi de tam bu karanlığın ortasında filiz verir. Ama bu, savaşa rağmen büyüyen bir aşk değil, savaşın her gün biraz daha eksilttiği bir duygudur. Onların sevgisi büyük sözlerle değil; bombardıman altında birbirinin sesini duymaya çalışmakla, hayatta olup olmadığını bilmeden sabahı beklemekle, bir gün daha ölmeden kavuşabilme ihtimaliyle var olur.
Aile ise savaşın ilk yıkılan evidir. Bombalar önce duvarları değil, sofraları dağıtır. Baba bir gün dönmez, annenin sesi bir daha eskisi gibi çıkmaz, çocuklar bir gecede büyür. Savaş insanı yalnız bırakmaz, onu eksilterek bırakır. Aynı masada oturan insanlar bir daha asla aynı aile olamaz. Çünkü savaş bir eve düştüğünde yalnızca camlar kırılmaz. O evin hafızası da paramparça olur.
İncir Kuşları’nın en sarsıcı tarafı savaşın yalnızca insanları değil, tüm masumları öldürdüğünü göstermesidir. Bombalar düşerken yalnız insanlar değil; incir kuşları da öldü. Gökyüzünden yalnız ateş değil, sessizlik de yağdı. Bir şehrin üstünden kuşlar çekiliyorsa, orada yalnızca binalar değil, umut da yıkılmış demektir. Savaş, yalnızca insanı değil, hayatın kendisini öldürür.
İncir Kuşları bittiğinde insanın içinde bir şehir yıkılır. Yalnızca bombalarla ürküp göğe savrulan incir kuşları kalır insanın içinde; kanatlarına duman sinmiş, yönünü kaybetmiş, gökyüzünü bile artık güvenli sanmayan incir kuşları... Ve en acı olanı da şu, bazı kuşlar bir daha konacak dal bulamaz... Uçmaya devam eder; ama bir yere varmak için değil, geride bırakmak için...
·
1 +1'leme
·774 Gösterim
3 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
İncelemeye bakılırsa kitsp baya etkilemiş seni çok güzel inceleme olmuş . Benimde çok beğenerek okuduğum etkilendiğim kitaplardan biriydi 😊Her şeye okeyim Zalimin değiştiğine hemfikir miyiz seninle Sude 🤭
Sude Sıla
Gönderi Sahibi
@Living_my_Dreams İyi ki. 🙏🏻 Kesinlikle öyle, bir kitabı her okumamızda farklı duygular içerisinde olabiliyoruz, her seferinde farklı şeyler öğreniyoruz. Her dönemin hissettirdikleri, düşündürdükleri aynı olmayabiliyor. Amin, hayırlı geceler :)
İncelemenizi çok başarılı buldum bir soru sormak istiyorum kitapta geçen karakterlerin gerçekte kim olduklarını isimlerini ve şu anda nerede yaşadıklarını araştırdınız mı araştırdıysanız bulabildiniz mi merak ettim doğrusu çünkü ben araştırmak istediğimde yeterli bilgiye ulaşamadım sadece belgeseldeki Bosnalı kadınların hikayesini dinleyerek dehşeti daha da derinlemesine öğrenebildim...
Sude Sıla
Gönderi Sahibi
Teşekkür ederim. Ben de TRT Belgesel'in içeriklerini izledim, yaşananları daha iyi anlamak ve süreci bizzat yaşayanlardan dinlemek adına. Kitap hakkında da, Sinan Akyüz'ün kitabı yazma sürecinde Bosna'da bulunduğunu ve kitabı gerçek bir hikayeden yola çıkarak yazdığını biliyorum. Ancak karakterler hakkında maalesef benim de bir bilgim yok. Ayrıca, mahremiyet ve kişisel bilgilerin gizliliği gibi hususlardan ötürü de yazarın karakterlerin kimliğini açık etmesi doğru olmayacaktır. Bu nedenle, Akyüz'ün bu konuda bilgi vermediği düşüncesindeyim. Kitabın sonunda, yararlandığı kaynakları belirtmiş belki inceleyerek daha fazla bilgi sahibi olabilirsiniz. 😊☺️
