Aşk mı İstifçilik mi?1000Kitap
Dikkat, SPOİLER içerir!
!!!SPOİLER
Aşk mı İstifçilik mi?
Bazı karakterler vardır; onları anlamak belki mümkündür ama sevmek neredeyse imkânsızdır. Masumiyet Müzesi’nin başkarakteri Kemal de tam olarak böyle biri.
Hikâyenin başında Sibel’i ve Füsun’u “idare edebileceği” fikrine bu kadar kolay kılıf bulması ve bunu acı çekmeden yapabiliyor olduğunu düşünmesi çok rahatsız edici. Ama Füsun ortadan kaybolduğunda yaşadığı o derin “aşk acısı” o kadar gerçek ki, sonrasında yaptığı hataların bedelini bu acıyla ödediğini düşünmeden edemiyor insan. Uzun süre kavuşamadan, sadece Füsun’un yakınında kalabilmekle mutlu olabilmesi, yıllarca aşkından vazgeçmemesi bir noktada onun ödediği bedel oluyor.
Kemal bana güçlü bir âşıktan çok zayıf ve bencil bir karakter gibi geliyor. Yaşamak için nesnelerin uyandırdığı duygulara tutunuyor. Yine de bu durumu romantik bulamadım; bu, duygulu bir aşk değil, tutkulu bir istifçilik.
Bir de buradan bakarsak:
Olayları tamamen Kemal’in gözünden okuduğumuz için Füsun bize biraz “sessiz” geliyor. Ancak dikkatli bakınca onun aslında pasif agresif bir tavır sergilediğini görüyoruz. Açıkça karşı çıkmasa da tamamen teslim de olmuyor; kendi küçük güç alanlarını yaratıyor. Artist olmak, görülmek istiyor ama başkasının onu görmesini bekliyor (Kemal, Feridun…).
Füsun’un hikâyesiyle, kadınların toplum içindeki yerini de okuyoruz. En zengin, en entelektüel ailelerin dilinde bile aynı normlar dolaşıyor. Ama normların uygulanışı ne acı ki ailenin maddi durumuna göre değişiyor. Füsun ailesine ve Feridun’a tutunmak zorunda kalıyor; Kemal’in kurduğu dünyaya da dâhil oluyor. Artist olmak istiyor ama bekliyor. Beklerken ise kafesteki kuşu Limon misali; beyaz perde hayalleri, Kemal’in onu müzesinin sabit bir parçası yapma tutkusuna çarpıp kırılıyor. Kemal’in sunduğu aşk, koruyucu bir yuvadan ziyade Füsun'un hayallerini hapseden camdan bir kafese dönüşüyor.
Aşklarına gelirsek, Kemal, Füsun’un onda hissettirdiği duyguya, hazzına ve anlara bağımlı. Şunu düşünmeden edemedim: Koleksiyoncu veya istifçi, topladığı nesnenin ne hissettiğini sormaz; onun nadideliğiyle veya kendinde bıraktığı iz ile ilgilenir. Kemal de Füsun’u o 8 yıl boyunca "aşkının bir nesnesi" olarak koleksiyonuna dahil ediyor.
Füsun'un Kemal’in onu kendi dünyasında, kendi istediği gibi sevdiğini fark etmesi ise bu hikâyenin kırılma noktası oluyor.Ve evet, bugün Füsun’dan çok, Füsun’un eşyalarını ve Kemal’in takıntısını konuşuyoruz. Hikâyeyi Füsun’un ağzından dinleseydik, muhtemelen çok daha farklı ve belki de daha trajik bir roman okurduk.
Romanın en çarpıcı yanı ise müze fikrinin daha en başından kurgunun içine yerleştirilmiş olması. Orhan Pamuk, kurgu ile gerçeklik arasındaki sınırı ustaca eritmiş. Karakterlerine kimlik giydirme konusunda yine çok iyi.
Keskinlerin evinde geçen uzun bölümler ve eşyaların tek tek anlatılması yer yer yorucu ve okuması kolay değil. Ama belki de tam olarak bu yüzden etkili çünkü okuru da Kemal’in o takıntılı tekrarının içine çekerek onun sıkışmışlığını hissettiriyor. Kemal'in bırakamama, kalkıp gidememe hâli…
Sonuç olarak bu kitap aşkın karanlık yönlerini anlatıyor; ama daha da önemlisi, aşk sandığımız şeyin nasıl bir takıntıya, hatta istifçiliğe dönüşebileceğini gösteriyor.
Ben kitabı beğendim ama Orhan Pamuk’tan daha etkileyici bulduğum romanlar olduğunu söylemeden yazımı bitiremeyeğim.
Buraya kadar sabır gösterip okuyabildiysen, teşekkür ederim.
·
40 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.