Seri güzel devam ediyor.
Serinin ikinci kitabı ‘düşmek bilmeyen yaprak’ bir bahar zamanı başlıyor. Küçük Kurt ağacın en tepesinde bir küçük yaprak fark ediyor. Yaprağın rengi o kadar tatlı o kadar körpe geliyor ki küçük kurt onu yemek için can atıyor ama Büyük Kurt ‘biraz bekle nasıl olsa kendi kendine düşecek’ diyerek onu teskin ediyor. Yaz geliyor ama yaprak yine düşmüyor ve yaprak o kadar parlaklaşıyor ki Küçük Kurt onu ele geçirebilse bir ayna gibi kullanmayı hayal ediyor ama Büyük Kurt onu yine aynı şekilde teskin ediyor. Sonbahar geldiğinde yaprak öyle güzel bir kahverengiye dönüşüyor ki Küçük Kurt onu yanağına sürmeyi düşlüyor. Kış geldiğinde yaprak hala yerinde durup düşmeyip kömür gibi siyahlaşınca Büyük Kurt yaprağı ağaçtan almaya karar veriyor. Ağaca tırmanması biraz meşakkatli olunca Küçük Kurt dostu için endişelenip ‘bu kadar küçük bir yaprak için bunlara değer miydi?’ kendini sorgulamaya başlıyor. Büyük Kurt nihayet yaprağa ulaşıp dokunduğunda yaprak un ufak oluyor. Batan güneşin altında parlayan kırmızı ve altın sarısı parçacıkları Küçük Kurt’a doğru süzülürken Küçük Kurt diliyle yakaladığı yaprağın ne kadar körpe olduğunu anlıyor. Parçalar gözünün önünden geçerken yaprağın ne kadar parlak olduğunu seziyor ve bir parçası yanağına değdiğinde yaprağın ne kadar yumuşak olduğunun ayırdına varıyor. Mevsimle boyu sabredip beklerken düşlediği her şey gerçek oluyor. Serinin ikinci kitabı da hem büyükler hem de küçükler için. Kızım artık ‘körpe’ kelimesi ne demek biliyor ama kitap hakkında konuştuğumuzda bana ‘baba senin hep dediğin gibi işte, güzel şeyler yeterince sabredersen oluyor’ dedi. Ayrıca, bazen sevgi, istediğimiz şeyi hemen elde etmekten çok; birini mutlu etmek için sabırla ve içtenlikle çaba göstermek olduğunu ne güzel ifade etmiş değil mi dedim ben de. Siz de biraz desteklerseniz çocuklar için oldukça somutlaşacak bir kitap.
·
22 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.