Eksik kalmış hayatların sessiz çığlığı
Bu kitap bana göre bir hikâyeden çok, bir “içeride kalma hali”.
Nazan’ın yaşadığı şey sadece bir kadının hayatı değil; insanın bir yere ait olamama sancısı. Aynı evde nefes alıp, aynı sofraya oturup yine de “dışarıdan biri” gibi hissetmek… Bence kitabın en sessiz ama en güçlü yarası bu.Orhan Kemal burada büyük olaylar anlatmıyor aslında.
En tehlikeli şeyleri anlatıyor: alışılmış kırgınlıkları, normalleşmiş eksiklikleri, sessiz kabullenişleri…
Kitabı bitirince bende kalan düşünce şu oldu: “Bazı insanlar bir evde yaşar ama hiçbir zaman o evin içinde sayılmaz.”
Ve ne yazık ki, en ağır tarafı şu:
Nazan’ın hikâyesi uzak değil… Sadece farklı evlerde, farklı isimlerle tekrar ediyor.
·
52 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.