Bugün elimde sadece bir kitap değil valizlerine hayal kırıklıklarını, yastığa gömülen çığlıklarını ve söylenmemiş cümlelerini sığdırmaya çalışan kadınların emaneti var. 26 Kadın 26 Öykü’yü okurken her bölümde durup nefeslenmek zorunda kaldım.
Bazı öykülerde çok çalışan, kusursuz görünmeye çalışan ama içindeki annesizlik boşluğuyla sarsılan Hilal’i gördüm. Bazılarında ise rızası sorulmadan bir hayatın içine hapsedilen, yaşadı mı öldü mü diye merak bile edilmeyen o sessiz kadınları…
Okurken kendime şunu sordum: Bir kadının valizi kaç yalanla, kaç gizli acıyla dolar? Ya da o meşhur abartıyorsun kelimesi kaç kadını yerle bir edip görünmez kılar?
Kitapta beni en çok sarsan cümlelerden biri şuydu
"Bir insanın başka bir insanı eksik sevmesi, aslında bir tür terk ediştir."
Gerçekten de öyle… Kadınlar aslında çok büyük şeyler istemiyor; sadece gerçek bir sevgi, samimi bir değer ve mış gibi yapmadan yaşayabildikleri bir alan istiyorlar.
Bir annenin kaybının içindeki "bebeğin oyuncağına sarılma" sahnesi, aslında hepimizin tutunduğu o son bağı temsil ediyor gibiydi. Ama yazarın da dediği gibi; "Geçmişte kilitli kalırsan, gelecek hiç açılmaz."
Bu kitap, sadece bir hüzün güzellemesi değil bir ayağa kalkış öyküsü. Korkunun adını koyan, cesareti omuzlayan ve ben kendimi ne kadar seviyorum? diye sorduran bir yolculuk.
Eğer sizin de anlatacak bir hikayeniz varsa ama sesiniz henüz çıkmıyorsa, bu satırlar size ses olacak. Unutmayın bazı insanlar bize mutluluk getirmek için gelmez, bazıları bize gücümüzü göstermek için gelir.
Yazar kitabın sonunda bir mail adresi bırakmış. Kendi hikayesini anlatmak isteyen, sesini sözcüklere dökmek isteyen kadınlara bir kapı açıyor. Eğer sizin de paylaşmak istediğiniz bir öykünüz varsa, belki de o hikaye bir sonraki kitapta bir başkasının yarasına merhem olur.
·
23 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.