Kitabı bitirdiğimde ilk sayfalarda hissettiğim mesafe değişmedi; aksine daha da netleşti. Anlatının parçalı yapısı, duyguyu merkeze alan dili ve çokça övülen atmosferi benim için derinleşen bir deneyime dönüşmedi. Okudukça içine çekilmek yerine, baştan sona metnin dışında kaldım. Bu da bana şunu açıkça gösterdi: Bir eserin ne kadar konuşulduğu ya da ne kadar beğenildiği, onunla kuracağım bağın garantisi değil.
Bu okuma deneyimi, aslında kitap kadar benimle de ilgiliydi. Popüler olanın peşinden gitme fikrine zaten mesafeli olduğumu düşünürdüm; bu kitapla birlikte bunun ne kadar belirgin bir tavır olduğunu fark ettim. Çok önerilen, çok övülen ya da bir şekilde “beğenilmesi beklenen” eserlerle arama doğal bir direnç giriyor. Bu direnç, karşı çıkma isteğinden çok, yapmacık olanı ayıklama çabası gibi. Çünkü bir metnin değeri benim için başkalarının ona yüklediği anlamdan değil, benim onda bulduğum karşılıktan doğuyor.
Sonuç olarak bu kitap, bende güçlü bir edebi etki bırakmadı ama önemli bir farkındalık yarattı. Herkesin içinde kaybolduğu bir metinde kendine yer bulamamak bir eksiklik değil; aksine, okuma deneyiminin ne kadar kişisel olduğunu hatırlatan bir durum. Bazen bir kitabı bitirmek, onu sevmekten çok, neyi sevmediğini ve neden sevmediğini anlamakla ilgili oluyor. Ve bu da en az beğenmek kadar sahici bir okuma biçimi.
·
20 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.