Kitabın kapağını kapattığımda bir süre öylece durup kendi içimi dinledim. Aziz Mahmud Hüdayi’nin makamını bırakıp ciğer sattığı o meşhur vazgeçiş hikayesini çoğumuz biliriz. Ama yazar burda harika bir ters köşe yapmış; hikayeyi dışarıdan bir gözle değil, bizzat Hüdayi'nin nefsinin ("Ene"nin) ağzından okuyoruz.
Okurken insan fena halde sarsılıyor. Çünkü sayfalarca konuşan o kibirli, rahata düşkün, hep "ben" diyen ses aslında o kadar tanıdık ki... Bir süre sonra karakteri bırakıp kendinizle sessiz bir muhasebeye girişiyorsunuz. Yazarın o yormayan, samimi kalemine araya serpiştirilmiş eski kelimelerin letafeti de eklenince, kitap okuduğunuz bir metinden çıkıp size adeta hemdert oluyor.
Eğer dünyanın şu bitmek bilmeyen "ben" gürültüsünden ve iç kavgalarınızdan yorulduysanız, kendinize bir iyilik yapın ve okuyun. Kalbinizin tozunu alıp kendi içinize dönerek samimi bir "eyvallah" demek için çok güzel bir vesile.
·
89 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.