Kitabı kapattığımda içimde garip bir sessizlik vardı. Böyle ağlamak gibi değil ama insanın içine çöken bir ağırlık gibi. Sanki bütün roman boyunca biri pencerenin önünde oturmuş da hayatı izlemiş ama hiçbir zaman gerçekten içine girmemiş gibi hissettim.
Oblomov’a bazen çok kızdım. Özellikle elini uzatsa değişebileceği anlarda… çünkü insan sürekli
“hadi, bu sefer yapacak” diye bekliyor. Ama sonra geri çekiliyor. Ve bir noktadan sonra ona kızmayı bırakıp üzülmeye başladım. Çünkü onun problemi sadece tembellik değildi. Hayattan korkuyordu. Gerçek hayatın karmaşasından, sorumluluktan, değişmekten korkuyordu. Bu yüzden güvenli ama yavaş yavaş çürüyen bir hayatı seçti.
En çok canımı yakan şey aslında içinde sevgi olmasıydı. Olgayı sevdiğini hissediyorsun. Hatta onun yanında kısa süreliğine canlanıyor bile. İnsan orada umutlanıyor. “Belki aşk onu kurtarır” diyorsun. Ama sonra anlıyorsun ki insan değişmek istemiyorsa, onu seven biri bile kurtaramıyor.
Ve bu çok gerçek geldi bana.
Çünkü kitap boyunca büyük olaylar olmuyor aslında. Kimse savaşta ölmüyor, büyük felaketler yaşanmıyor. Ama buna rağmen çok trajik. Çünkü bir insanın hayatının yavaş yavaş sönmesini izliyorsun. Sessiz bir çöküş bu. Belki de o yüzden bu kadar etkiliyor.
Bir yerde şunu düşündüm:
İnsan bazen mutsuz olduğu için değil, fazla alıştığı için yerinde kalıyor.
Bu kitap bana “yaşıyor olmak” ile “hayatta olmak” arasındaki farkı hissettirdi. Oblomov yaşıyordu ama gerçekten yaşamıyordu. Günler geçiyordu ama içinde bir hareket yoktu. Ve en korkutucu kısmı bunun farkına varmadan olması.
Kitap bittikten sonra içimde kalan duygu tam olarak bu oldu.
Hüzün, pişmanlık ihtimali ve hafif bir korku.
Çünkü insan istemeden de Oblomov’a benzeyebilir. Bir şeyi sürekli erteleyerek, konfor alanından çıkmayarak, “yarın yaparım” diyerek… Ve bir gün bakarsın hayat geçmiş.
Bence kitabın en güçlü yanı da buydu zaten:
Oblomov’a dışarıdan bakmıyorsun. Bir noktada kendi hayatına bakmaya başlıyorsun.
·
201 Gösterim
2 Yorum
Aslında kitap çok şey anlatıyor acıma duygusudan aldatmaya , korkudan sağlığa, uyuşukluktan zindeliğe o kadar çok karakter var ki hepsi ayri ayrı duyguları yansıtıyor
Harika bir inceleme olmuş. kitabı yakın zamanda okumuştum. Fakat farkında olmadığını düşündüğünüz noktalarda özellikle sağlıkla ilgili hem doktoru hem de yakın arkadaşı özellikle yakın arkadaşı sürekli onu uyarıyor tehlikeleri söylüyor olmalarına rağmen oblomov dediğiniz gibi kendi konfor alanından asla çıkmayı kabul etmiyor.
Bahar can
Gönderi Sahibi
Teşekkürler. Beni en çok etkileyen şey de buydu. Çevresindeki insanlar onu sürekli uyarmasına rağmen Oblomov’un değişememesi… Çünkü bazen insan neyin doğru olduğunu bilir ama yine de hareket edemez. Bence kitap tam olarak insanın kendi içindeki ataletiyle savaşamamasını anlatıyor.
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.