Bazı kitaplar büyük olaylarla değil, insanda bıraktığı hisle akılda kalıyor. Benim için Ezgi Tanergeç’in Devridaim romanı da tam olarak böyle bir kitaptı.
Kitabı bitirdiğimde tek bir ana olay ya da tek bir mesaj değil, daha çok bir duygu kaldı içimde: Hayatta yaşanan hiçbir şey tamamen boşuna değil. İnsan bazen çok sıradan bir davranışının, yıllar sonra başka birinin hayatında nasıl bir iz bıraktığını hiç bilmiyor. Romanın en etkileyici tarafı da buydu bence. Farklı dönemlerde yaşayan insanların görünmez bağlarla birbirlerinin hayatına dokunması oldukça gerçekçi ve hüzünlü hissettirdi.
Kitabın adı da bu yüzden çok anlamlı geldi bana. Her şey dönüp dolaşıp bir noktada yeniden karşımıza çıkıyor. İnsanlar değişiyor, zaman geçiyor ama bazı duygular ve etkiler devridaim hâlinde yaşamaya devam ediyor.
Romanın sevdiğim tarafları kadar eksik bulduğum yerleri de oldu elbette. Özellikle Ahmet Vefik Paşa ile ilgili bölüm bana biraz zorlama geldi. Kitabın diğer bağlantıları daha doğal ilerlerken bu kısmın özellikle bağ kurulmak için eklenmiş hissi verdiğini düşündüm. Bunun dışında finalin biraz hızlı geçtiğini hissettim. Bazı karakterlerin hikâyesi tamamlanmış gibi dururken Ahmet Vefik Paşa’nın kızı ve oyuncu Müzeyyen tarafı bende yarım kalmışlık hissi bıraktı. Serkan’ın duygu aktarımı da daha güçlü olabilirdi diye düşünüyorum.
Yine de kitap bittikten sonra üzerine düşündürmeyi başaran romanları seviyorum. Devridaim kusursuz bir kitap olmayabilir ama okurun zihninde iz bırakan, üzerine konuşma isteği uyandıran romanlardan biri olmuş. Belki de en önemli yanı tam olarak bu.
·
29 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.