Sefiller'i okurken Jean Valjean'ın o uzun ve çileli yolculuğunda adeta onun yanında yürüdüm; her adımında vicdanın ne kadar ağır bir yük, ama aynı zamanda ne denli özgürleştirici bir güç olduğunu iliklerime kadar hissettim. Piskopos Myriel’in bir çift gümüş şamdanla bir adamın ruhunu karanlıktan çekip alışına tanık olduğumda, tek bir iyiliğin bir hayatı nasıl baştan aşağı değiştirebileceğini gördüm. Kitap boyunca toplumun dışladığı, "sefil" damgası vurduğu insanların aslında ne kadar devasa yüreklere sahip olabileceğini keşfettikçe, adaletin sadece yasalarda değil, asıl merhamette saklı olduğunu anladım. Javert’in sarsılmaz görev bilinci ile Valjean’ın dürüstlüğü arasındaki o amansız çatışmada, kendimi defalarca "Doğru olan nedir?" sorusunu sorarken buldum. Hugo’nun bu dev eseri benim için sadece bir roman değil; karanlığın içindeki ışığı aramaya dair bitmek bilmeyen, sarsıcı bir içsel hesaplaşmaydı. 
Sefiller
Sefiller
·
82 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.