Bazı kitaplar bittiğinde kapağını kapatırsın, bazılarıysa içinde açık kalır. Bülbülü Öldürmek benim için ikinci gruptaydı.
Scout’un gözünden anlatılan o dünya ilk başta sakin ve sıcak hissettirse de sayfalar ilerledikçe insanın içine ağır ağır oturan bir gerçeklikle karşılaşıyorsun. Ve Atticus… Uzun zamandır bir karaktere bu kadar saygı duymamıştım. Ama beni asıl mahveden kişi Boo Radley oldu. Çünkü bazen insanlar hakkında en çok konuşulanlar değil, en sessiz kalanlar en derin yaraları taşıyor.
Kitap bana insanların “farklı” olana ne kadar kolay korku yüklediğini ama birini gerçekten anlamanın onun yerine geçip dünyaya gözlerinden bakmaya çalışmak olduğunu hatırlattı.
Bitirdiğimde ağlamamak için kendimi tuttum desem abartmış olmam. Uzun süre etkisinden çıkabileceğimi de sanmıyorum. Bazı karakterler kurgu gibi hissettirmiyor; hayatının bir köşesine yerleşiyor. Boo da benim için tam olarak öyle biri oldu.
Bu kitap bana bir insanı gerçekten tanımanın, onun ayakkabılarıyla yürümeye çalışmak olduğunu yeniden öğretti. Ve sanırım bazı hikâyeler bitmiyor… Sadece insanın içinde yaşamaya devam ediyor.
·
30 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.