BAHTSIZ AHMET CEMİLEdebiyat
Mai ve Siyah benim için resmen kusursuzdu ya. Uzun zamandır bir kitap beni bu kadar içine çekmemişti. Bitirdiğimde baya boşluğa düştüm çünkü Ahmet Cemil’in hayatını okurken sanki onunla birlikte umutlanıp onunla birlikte yıkıldım. Adamın yaşadığı o hayal kırıklıkları gerçekten insanın içine işliyor.
En sevdiğim şey kitabın duygusu oldu galiba. Böyle bağırıp çağıran bir dram yok ama içten içe insanı yiyip bitiren bir hüzün var. Sessiz ama çok ağır. Ahmet Cemil’in o sürekli bir şeylere yetişmeye çalışma hali, kendini başka bir hayatın içinde hayal etmesi… aşırı gerçek geldi bana. Çünkü bazen insan gerçekten sadece hayalleriyle yaşıyor. Kitap bunu o kadar güzel anlatıyor ki.
Halit Ziya’nın dili bazı yerlerde ağır olsa bile ben hiç rahatsız olmadım çünkü o uzun uzun anlattığı şeylerin hepsi kitabın ruhunu kuruyordu bence. O karanlık hava, geceler, iç sıkıntısı… okurken resmen hissediyorsun. Kitap bitti ama hissi kaldı içimde. Zaten iyi kitap dediğin de biraz böyle olmuyor mu? Bitince bile peşini bırakmıyor insanın.
Ahmet Cemil’e çok bağlandım ben ya. Çünkü o sadece bir karakter gibi gelmedi bana. Fazla hassas, fazla hayalperest ama çok gerçek biriydi. Sürekli bir şeyleri kaybetmesi, tam mutlu olacakken hayatın önüne geçmesi insanın canını acıtıyor. Lamia konusunda bile adam aşkı yaşamaktan çok içinde taşıdı. O kadar içine atan bir karakter ki bazen sadece sarılmak istedim.
Ve sonu… gerçekten mükemmeldi bence. Acıydı ama yapay değildi. Hayat gibi hissettirdi. “Mai”nin yavaş yavaş “siyah”a dönüşmesini izlemek çok etkileyiciydi. Kitap bana direkt şunu hissettirdi: İnsan büyüdükçe bazı hayallerini gömmek zorunda kalıyor. O yüzden bu kadar vurdu beni sanırım.
Cidden 10/10’luk kitaptı benim için. Sadece hikâyesi değil, hissettirdiği şeyler yüzünden de unutulacak gibi değil.
·
363 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Uzun zamandır merak ettiğim bir kitaptı lakin bir türlü kısmet olmadı. İncelemeyi okuduktan sonra en kısa zamanda okumak istedim doğrusu.👏🏿🇵🇸