Sonu üzücü bitecek diye o kadar korktum ki…
Ekrem hem beni sinir etti hem de kendinin farkında olan bir karakter olarak takdirimi kazanan biriydi.
Ekrem’in değişimi güzeldi. Başta sadece Fransa’da gezip eğlenmeyi düşünen biriyken, ilerleyen sayfalarda vatanını düşünen birine dönüşmesi ve İttihat ve Terakki’ye katılması göğsümü gururla doldurdu.
Sonlara doğru bizim aile Ekrem’den haber alamayınca “Aha,” dedim, “bu pislik bizimkileri ekti, Fransa’da kulüpten kulübe atlıyor.” Sandım. Bu yüzden son on sayfayı okumak beni çok korkuttu.
İkbal’e de çok üzüldüm. Şu yönden üzüldüm: Kadın zamanında çok güzel bir kadınmış ve kendinden yaşça büyük bir adama gelin olarak gidiyor. Evlendiği adamın ilk karısı zengin, itibarlı bir aileden gelme; kendisi ise fakir. Kocası da artık yaşlı, pasif birisi.
İsmet Hanım’a imreniyor. Kıskanıyor ve bu kıskançlığı, kısır olmasıyla daha da alevleniyor. Ekrem’i kendi tarafına çekmeye çalışıyor. Sonra Ekrem büyüyüp delikanlı olunca ondan etkileniyor ve daha da hırslanıyor.
İkbal’e üzülmemin en önemli nedeni de onun gibi kadınların gerçekten var olmuş olması. Eskiden birçok kadın kendinden yaşça çok büyük erkeklerle evlendirilip kendi hayatını yaşayamadan silinip gitmiş. Bunu bilmek İkbal’e karşı daha çok empati kurmama neden oldu ve hırslı olmasını anladım.
Ölmesine hiç üzülmedim orası ayrı ama.
·
26 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.