İncir Kuşları, yalnızca bir savaş romanı değil; insanlığın, vicdanın ve merhametin paramparça oluşunun hikayesidir. Bosna-Hersek’te yaşanan savaş, romanda sadece kurşunlarla değil; suskun kalan dünyanın utancıyla anlatılır.
Sinan Akyüz, Bosna’nın yıkılmış sokaklarını anlatırken aslında insan ruhunun enkazını gösterir. Bir zamanlar aynı sofraya oturan insanların, bir gecede birbirine düşman kesilmesi; camilerin ezanla değil ağıtlarla dolması; çocukların oyuncak yerine korkuyla büyümesi romanda derin bir acı olarak hissedilir. Özellikle kadınların yaşadığı zulüm, kitabın en ağır yüküdür. Yazar bunu abartılı bir öfkeyle değil, sessiz ve içe işleyen bir hüzünle anlatır. Bu yüzden acı daha gerçek, daha yakıcıdır.
Roman boyunca incir kuşları, savaşın ortasında bile kaybolmayan masumiyetin sembolü gibidir. Ama o masumiyetin üstüne yağan ölüm, okuyucunun içinde uzun süre dinmeyen bir sızı bırakır. Çünkü bu kitapta ölen sadece insanlar değildir; çocukluk, güven, komşuluk ve insanın insana olan inancı da toprağa gömülür.
İncir Kuşları’nı okurken insan bazen bir roman değil, toplu bir ağıt okuyormuş gibi hisseder. Sayfalar ilerledikçe Saraybosna’nın karanlık sokaklarından yükselen sessizlik, okuyucunun içine çöker. Ve kitap bittiğinde geriye tek bir duygu kalır: Bazı acılar savaş bittikten sonra bile yıllarca ölmüyor.
·
80 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.