İnsan bazen birini kaybettiği için değil, bırakamadığı için yorulur.
Ben zamanında o vedalaşılması gereken duyguları fırlatıp attığım için bu kitap bana hiç yabancı gelmedi; aslında kendi geçtiğim yolların sessiz bir onayı gibiydi. İlerlemek isteyen insan, omuzundaki görünmez sorumlulukları tek tek fark etmek zorundadır.
Hangisi gerçekten senin sorumluluğun, hangisi sadece alışkanlıkla taşıdığın bir yük? Bu ayrımı yapamayan herkes, kalabalıklar içinde yorulmaya ve hep verici olduğu için kendi içinde tükenmeye mahkumdur.
En ağır yük, senin olmayan bir sorumluluğu yıllarca taşımaktır.
Bazen korkularımızın üzerini öfkeyle örter, duyguları dağ gibi üst üste yığarız; oysa o duygusal heyelan gelmeden insanın kendini bulması, o yükleri bırakması gerekir.
En can alıcı nokta ise şu: İnsan kendisinden ne esirgendiyse; çocukken, gençken içinde ne eksik kaldıysa onu başkasına fazlasıyla sunmak, o yarayı başkasında iyileştirmek istiyor. Ama şunu bilmek lazım; ilerlemek için her zaman yeni bir şey kazanmak gerekmez.
Bazen sadece artık taşımaman gerekenleri yere bırakmak yeterlidir. Kendini bulmak istiyorsan, önce sana ait olmayanlarla vedalaşacaksın.
Ama şunu unutmamak lazım: İlerlemen için her zaman yeni bir şey kazanman gerekmez; bazen sadece artık taşımaman gerekenleri yere bırakmak yeterlidir. Vedalaşabilmek, bize ait olmayan yükleri geri verebilmektir. Çünkü hayatın sert bir gerçeği var: İşe yaradığında kıymetli, işin bittiğinde ise sadece bir fazlalık olursun. Kendini bulmak istiyorsan, önce sana ait olmayan bu yüklerle vedalaşmalı ve yarım kalmış hikâyeleri zihninde kapatabilmelisin.
Kitap bitince bir kadın olarak kendi zaferini ilan etmiş bir kahraman gibi hissettim kitabın kapağını kapattıgjmda işte bu dedim çünkü kitapta anlatılanlar ve yukarıda bıraktığım yorumdan ben galip çıktım
·
22 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.