Kitabı bitirdiğimde duygularımı nasıl ifade edeceğimi bilemedim. Uzun zamandır inceleme yazmıyorum ama bu kitabı anlatmak, duygularımı burada kayıt altına alıp, ilerde tekrar dönüp bakmak istedim.
Başlarda Cun’un o vazgeçmiş hâli… Özellikle şu söz çok etkiledi beni:
"Düşünmek bile ıstırap veriyordu… Geçmişle ve gelecekle ilgimi kesmiştim."
Sanırım hayatımızın bir döneminde hepimiz bu duygudan geçiyoruz. Üstelik tam da böyle bir dönemden geçerken bu kitabı okumak, benim için ayrı bir şanstı.
Bu yüzden bu duruma vesile olan 
Sena biricik dostum, kardeşim ne kadar teşekkür etsem az, ne söylesem eksik...
Cun, geçmişi ve geleceği düşünmeyi kendine yasaklıyor. Çünkü biliyor ki düşünürse içinden çıkamayacak. Tam bu noktada bir adam çıkıyor karşısına:
"Sende bir şişman görüyorum."
Her şey o cümleyle başlıyor. Kitabın başında yaşama hevesi olmayan Cun'a, kitabın sonunda "Yaşamak istiyorum" dedirtmeyi, ona ulaşmayı başarıyor.
Kendini herkese, hatta kendi iç sesine bile kapatan birinin kalbine dokunabilmek… İşte beni en çok etkileyen buydu.
Hayatta bazen umutsuzluğa ve isteksizliğe düşüyoruz. O an fark edemiyoruz ama aslında hayatın birçok yolu, birçok penceresi var. Mesele, hangi pencereden baktığın. Görünmeyenin ötesinde de bir gerçek vardır. Hayatımız bir yolculuk, eğer sadece sona odaklanırsak ya da kendimizi ve hayatı tanımaktan kaçarsak, yolun kıymetini anlayamıyoruz.
Dilerim hepimizin hayatında, bu yolculuğa anlam katan; bizi "sona" değil "şimdiye" döndüren insanlar olur. Kitaptan bir alıntı:" Asıl olan yolun sonuna ulaşmak değil o yolda yürümektir."
Yazarla ilk kez bu kitapla tanıştım ve diğer kitaplarını da çok merak ediyorum...
Okuyacak olanlara keyifli okumalar dilerim :)
Sena biricik dostum, kardeşim ne kadar teşekkür etsem az, ne söylesem eksik...
Cun, geçmişi ve geleceği düşünmeyi kendine yasaklıyor. Çünkü biliyor ki düşünürse içinden çıkamayacak. Tam bu noktada bir adam çıkıyor karşısına:
"Sende bir şişman görüyorum."
Her şey o cümleyle başlıyor. Kitabın başında yaşama hevesi olmayan Cun'a, kitabın sonunda "Yaşamak istiyorum" dedirtmeyi, ona ulaşmayı başarıyor.
Kendini herkese, hatta kendi iç sesine bile kapatan birinin kalbine dokunabilmek… İşte beni en çok etkileyen buydu.
Hayatta bazen umutsuzluğa ve isteksizliğe düşüyoruz. O an fark edemiyoruz ama aslında hayatın birçok yolu, birçok penceresi var. Mesele, hangi pencereden baktığın. Görünmeyenin ötesinde de bir gerçek vardır. Hayatımız bir yolculuk, eğer sadece sona odaklanırsak ya da kendimizi ve hayatı tanımaktan kaçarsak, yolun kıymetini anlayamıyoruz.
Dilerim hepimizin hayatında, bu yolculuğa anlam katan; bizi "sona" değil "şimdiye" döndüren insanlar olur. Kitaptan bir alıntı:" Asıl olan yolun sonuna ulaşmak değil o yolda yürümektir."
Yazarla ilk kez bu kitapla tanıştım ve diğer kitaplarını da çok merak ediyorum...
Okuyacak olanlara keyifli okumalar dilerim :)
··
108 Gösterim
1 Yorum
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.