Modern Zamanların Labirentinde Bir Pusula: Kendini Arayan İnsan
Günün sonunda hepimiz aynı soruyla baş başa kalıyoruz: "Ben gerçekten kimim, yoksa sadece bana biçilen rollerin bir toplamı mıyım?" Rollo May, bu kitapta bizi modern insanın en büyük trajedisiyle, yani kendi içindeki o derin "boşluk hissiyle" yüzleştiriyor.
Kitapta beni en çok etkileyen tespitlerden biri, insanın kendini anlamsız ve boş hissettiği anlarda bir aktiviteye sığınma ihtiyacı duyması. May’in dediği gibi, sürekli şarj edilmesi gereken bir akü değiliz. Boşluk hissi, aslında bireyin kendi yaşamı üzerinde hiçbir gücü olmadığını hissettiği o çaresizlik anlarından besleniyor. Bugün sosyal medyada, kalabalık sofralarda veya bitmek bilmeyen iş maratonlarında aslında bu sessiz boşluktan kaçıyoruz…
May, kaygıyı ,endişeyi bir torpidoya benzetiyor; bizi en derinimizden, öz benliğimizden vuruyor. Ancak burada müthiş bir anahtar sunuyor: Endişe benlik bilincini yok ederken, kendi benliğinin farkında olmak da endişeyi yok eder. Özgürlüğümüzün sınırlarını kabul etmek, aslında gerçek bir adım atabilmenin tek yolu.
Kitabın en özgün yanlarından biri de mizah vurgusu. Mizah, sadece gülmek değil; yaşadığımız sorunla aramıza bir mesafe koyabilmektir. En zor durumda bile kendine bakıp "Ne kadar çılgınım!" diyerek gülebilen insan, benlik olgusunu henüz yitirmemiş demektir. Bu, aslında bir çeşit cesaret gösterisidir.
Bir sosyoloji öğrencisi olarak şunu söyleyebilirim ki; May bize sadece psikolojik bir reçete sunmuyor, aynı zamanda toplumsal beklentilerin esiri olmuş modern bireye bir varoluş mücadele felsefesi aşılıyor. Eğer kendinizi toplumun aynasında eksik görüyorsanız, "içi boşluk" hissiyle savaşıyorsanız veya sadece "cesaret" üzerine yeniden düşünmek istiyorsanız bu kitap tam bir başucu eseri her sayfasından onlarca alıntı yapmak istediğim bir eser…
"Kendini bilmeyen, sevmeyi de bilemez." Önce kendimizi bulmalı, sonra o benliği cesaretle savunmalıyız…
·
95 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.