y 〃: "Gökyüzünün yalnızlığı": Gökyüzünün yalnızlığı Karanlığın susturduğu gecede, Sessizlik, yıldızların bakışıyla ağırlaşıyordu. Her biri başka bir hikâyenin küle dönmüş hâliydi, Başımı göğe kaldırdığımda Sanki bütün kayıplar gökyüzüne asılmıştı. Kimi yarım kalmış bir duanın kırığı, Kimi kendi içinde eksilmiş bir insan... Hepsi parlıyordu uzaktan, Ama her ışık, Karanlığa mahkûm doğuyordu. O vakit anladım, İnsan da yıldızlara benziyordu. En derin acıları taşıyanlar Sessizce parlıyor, Ve en çok susanlar Geceyi dolduruyordu. Şehir, yorgun bir kalp gibi uykuya çekilmişti, Sokaklar bile kendi sessizliğine gömülmüşken, Gökyüzü hâlâ ayaktaydı, Sanki umut, Yalnız gecelerde nefes alıyordu. Ben ise içimde biriken bütün kırıkları Yıldızların soğuk ışığına bıraktım. Çünkü bazı acılar İnsanlara anlatıldıkça değil, Ancak göğe bakıldığında hafifliyordu....

Karanlığın susturduğu gecede, Sessizlik, yıldızların bakışıyla ağırlaşıyordu. Her biri başka bir hikâyenin küle dönmüş hâliydi, Başımı göğe kaldırdığımda Sanki bütün kayıplar gökyüzüne asılmıştı. Kimi yarım kalmış bir duanın kırığı, Kimi kendi içinde eksilmiş bir insan... Hepsi parlıyordu uzaktan, Ama her ışık, Karanlığa mahkûm doğuyordu. O vakit anladım, İnsan da yıldızlara benziyordu. En derin acıları taşıyanlar Sessizce parlıyor, Ve en çok susanlar Geceyi dolduruyordu. Şehir, yorgun bir kalp gibi uykuya çekilmişti, Sokaklar bile kendi sessizliğine gömülmüşken, Gökyüzü hâlâ ayaktaydı, Sanki umut, Yalnız gecelerde nefes alıyordu. Ben ise içimde biriken bütün kırıkları Yıldızların soğuk ışığına bıraktım. Çünkü bazı acılar İnsanlara anlatıldıkça değil, Ancak göğe bakıldığında hafifliyordu. Gece ne tuhaf şeydi... İnsanı hem kendi içine hapsediyor, Hem de tüm evreni yaklaştırıyor, Sonsuz yıldızların altında anladım ki, Işığın çok olması yetmez...

y 〃 🪽

Şiir

··

334 Gösterim

Yorumlar

Lütfen giriş yapınız.

Gönderi

y 〃