Bu kitapta, her karakterde kendimden bir parça buldum ve kitabı gerçekten çok severek okudum. Sabahattin Ali’nin erken ölümü kitabı okurken hep aklıma geldi ve çok üzüldüm. Hep şunu düşündüm: ölmese, daha doğrusu öldürülmese daha ne şaheserler yazardı diye.
Okuma süremden dolayı, sanki kitap elimde sürünmüş gibi görünse de aslında öyle olmadı. Başta tembelliğimden elim kitaba gitmiyordu. Ama sonra elimden bırakamadan, her cümlesini özümseyerek okudum. Ömer’e çok kızdım, özellikle Macide’ye yaptıklarından ötürü. Bedri ve Macide’yi de çok, çok sevdim. Bedri’yi daha çok okumak isterdim.
Macide’yi sevsem de, Ömer’i bırakması için çok bekledim. Çok daha önceden onu bırakması gerekiyordu bence. Bu konuda biraz hayal kırıklığına uğradım. Kendisini en başta olduğunu düşündüğüm gibi, daha dobra ve daha ayakları üzerine basan bir kadın olarak görmeyi çok isterdim.
Beni rahatsız eden bir diğer nokta da Macide’nin sürekli bir erkeğe muhtaç gösterilmesiydi. Bir taraftan onun Bedri ile olmasını istedim, bu yüzden mutlu oldum. Ama diğer taraftan da bu durumdan ötürü rahatsızlık hissettim. Ancak bunu da yazıldığı döneme bağlamak istiyorum. Macide tüm bunlara rağmen güçlü bir kişiliğe, karaktere sahipti. Bundan ötürü mutluyum.
Aslında yazılacak daha çok şey var. Bu kitap okuyucuya ayna tutuyor ve kendisiyle yüzleştiriyor. Çok kıymetli bir kitap. Ayrıca bende daha fazla Türk edebiyatı okuma isteğine sebep olan bir kitap oldu.
·
21 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.