Nar çiçeği gibi. . Güzel ama içinde bir hüzün taşıyan bir kitap.1000Kitap
Nar Çiçekleri, okurunu ilk sayfadan itibaren “hikâye anlatmaktan çok bir hafıza kurma” hissine sürükleyen bir metin gibi. Kitap, klasik anlamda olay örgüsünden çok bir duygu akışıyla ilerliyor.
En çarpıcı tarafı, anlatının sürekli bir “yarım kalmışlık” hissi taşıması. Karakterler tam olarak tamamlanmıyor, cümleler bazen bilerek eksik bırakılıyor gibi. Bu da okura şunu hissettiriyor: burada anlatılan şey bir kurgu değil, yaşanmışlığın kendisi. Nar çiçekleri de tam bu yüzden bir sembole dönüşüyor; hem güzelliği hem de kırılganlığı aynı anda taşıyan bir imge gibi.
Kitap ilerledikçe dilin şiirselliği daha da baskın hale geliyor. Uzun betimlemeler bile yorucu değil; aksine bir tür iç monoloğa dönüşüyor. Sanki karakterler konuşmuyor da içlerinden geçenleri doğrudan bize fısıldıyor. Bu da okuma deneyimini daha “edebi bir yolculuk” haline getiriyor.
Nar Çiçekleri, hızlı okunup bitirilecek bir hikâye değil; ağır ağır sindirilen, hatta zaman zaman geri dönüp tekrar bakma ihtiyacı hissettiren bir metin.
Bence bu kitabın en etkileyici yanı şu: Okuduktan sonra bitmiyor. İçinde kalıyor. Çünkü geride “bitmiş bir kitap” değil, zihinde devam eden bir ses kalıyor. Bazı cümleler zihninde dönmeye devam ediyor ve fark ediyorsun ki aslında sen kitabı okumadın, kitap seni biraz değiştirdi.
Caner’den Bir Bakış !
·
24 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.