Dürtme içimdeki narı/ üstümde beyaz gömlek varDuygu ve Düşünce
142 sayfalık bir kitap olduğu için hemen okurum diyerek elime aldığım 10 günde bitirdiğim bir kitap oldu. Bunun sebeblerinden biri tam anlayabilmek için bazı bölümleri iki kez okumam, kendime sorular sormam, en önemli sebep ise tetiklenmem. Çocukluğumu düşünmek hissetmek beni çok bunalttı. Oralarda çok gezinmek istemedim. Kitabı 5 gün hiç elime alamadım.
"Sebepsiz öfke" hissimi hiç sevmiyordum ve o durumu anlayıp aşmamda "Bilinçaltımızdan Gelen Ebeveyn" kitabı çok işime yaramıştı. Bu kitapta oralarda biraz dolandı ve ben bu süreçlerde hafif düzey depresif duygularla unutkanlıklar yaşadım.
Kitabın son bölümünde ise Alice Miller hafifçe eğildi ve omuzuma dokunarak dedi ki:
Yıllarca kendi çocukluk öykümün üzerindeki örtüyü tümüyle kaldırabilmenin yollarını aradım ve sonraları bunun ulaşılması olanaksız bir hedef olduğunu kavradım. Bu "her şeyi çözme" saplantısından vazgeçtikten sonra, önümde yepyeni yollar açıldığını ve yeni perspektiflerin belirdiğini gördüm.
Peki dedim haklısın, üstüme bir karabasan gibi çullanan belirsizlikleri dürten kitaplara mola.
·
22 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.