Eksik yaşanmış bir hayatın, ölüm döşeğindeki iç sesi
Romanın merkezinde yoğun bakımda yaşamla ölüm arasında gidip gelen yaşlı bir adam bulunuyor. Bedeni hastane yatağında giderek güçsüzleşirken zihni geçmişe dönüyor. Hastane odası burada sadece fiziksel bir mekân değil; aynı zamanda insanın kendi içine kapandığı bir alan gibi kullanılmış.Çocukluğu, gençliği, ailesi, sevdiği insanlar, kırgınlıkları ve sustuğu cümleler tek tek ortaya çıkıyor. Okur, onun geçmişini düz bir hikâye şeklinde değil; parçalanmış anılar, bilinç akışı ve iç konuşmalarla öğreniyor. Bu anlatım tarzı bazen rüya ile gerçeği birbirine karıştırıyormuş hissi veriyor.
Yazarın vermeye çalıştığı temel düşüncelerden biri şu: İnsan hayatı boyunca bazı şeyleri erteler; sevgiyi söylemeyi, özür dilemeyi, kırgınlıkları çözmeyi… Ama ölüm yaklaşınca en ağır gelen şey yapamadıkları oluyor.
Sorgulan duygular:
“Bugün ölsem içimde en büyük eksiklik ne olurdu?”
“Sevdiklerime söyleyemediklerim var mı?”
Hayatın hiçbir anında hiçbir şeye geç kalmamanız dileğiyle arkadaşlar.Keyifli okumalar dilerim. Kitaplarınız ve gülümsemeleriniz bol olsun.
·
32 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.