Hamdi Koç’tan okuduğum ilk kitap oldu ve açıkçası bu kadar sert, karanlık ve aynı zamanda ironik bir anlatımla karşılaşmayı beklemiyordum
Hikâyenin merkezinde Mesut Akarsu var… Amcasının ölümü için geldiği Ünye’de bir türlü geçmişinden kurtulamayan, sonra da uğradığı saldırıyla kendini kanlı bir hesaplaşmanın içinde bulan bir karakter. Ama bu sadece bir intikam hikâyesi değil gibi… Daha çok yalnızlığın, gücün ve insanın yavaş yavaş sertleşmesinin hikâyesi
Mesut’un Karadeniz’den Ankara ve İstanbul’a uzanan yolculuğu boyunca, siyasetin kirli ilişkileri, çıkar oyunları ve şiddet hissi sürekli büyüyor. Ve okurken şu duygu hiç geçmiyor: Bu dünyada iyi kalmak gerçekten mümkün mü?
En sevdiğim tarafı şu oldu: Kitap çok sert olmasına rağmen içinde garip bir kara mizah da var. Diyaloglar hem doğal hem de insanı bir anda vuruyor. Özellikle Mesut’un çevresindeki karakterlerle ilişkisi, o erkeklik, sadakat ve güç gösterisi hâli baya gerçek hissettirdi
Bir de kitabın altındaki yalnızlık hissi çok güçlüydü. Kalabalığın içinde bile sürekli kırık ve yabancı hissetme hâli… Sanırım beni en çok o tarafı etkiledi. Çünkü tüm silahların, hesaplaşmaların ve öfkenin altında çok yalnız insanlar var gibi duruyor
İlk kez Hamdi Koç okuyacak biri olarak şunu söyleyebilirim:
Dili çok akıcı ama aynı zamanda sert ve sarsıcı. Karakterleri idealize etmiyor; herkes biraz yaralı, biraz karanlık. Bu da kitabı daha gerçek yapıyor.
Kısacası: Sadece aksiyonu değil, insanın içindeki çürümeyi ve yalnızlığı da anlatan sert bir roman… Bitince geriye huzursuz ama etkileyici bir tat bıraktı
Çıplak ve Yalnız(2014 yılı Orhan Kemal Roman Armağanı) kitabının devamı kitap ancak kurguda ben bu eksikliği hissetmedim.
·
34 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.