Merve Ayar Aslan
@merve61
İnstagram; kitapsakini_
Kocaeli
9 Kasım 1994
136 okur puanı
Temmuz 2017 tarihinde katıldı
Kitabı okurken elimden bırakmakta gerçekten zorlandım Uzun zamandır beni bu kadar heyecanlandıran, sürekli “bir bölüm daha” dedirten bir bilimkurgu okumamıştım. Her sayfada yeni bir soru ortaya çıkıyor ve gerilim hiç düşmüyor.
Hikâyenin merkezinde Jason Dessen var.
Bir akşam sıradan hayatından koparılıp kendisini bambaşka bir gerçekliğin içinde buluyor. Ve tam bu noktadan sonra kitap beni tamamen ele geçirdi Çünkü Jason sadece evine dönmeye çalışmıyor; aynı zamanda “Ben kimim?” sorusunun cevabını da arıyor. Kendinizden bir iki değil de daha fazla olsa hepsi farklı bir dünya da ne hissederdiniz.?
Kitabı okurken kendime sürekli şu soruyu sordum:
“Ya hayatımda farklı bir seçim yapsaydım?”
“Ya başka bir şehirde yaşasaydım?”
“Ya bambaşka biri olsaydım?”
Neler olurdu, nasıl olurdu..?
Jason ve Daniela arasındaki bağ da hikâyenin duygusal tarafını oluşturuyor bence.
Tüm o bilimsel teorilerin, paralel evrenlerin ve aksiyonun ortasında aslında çok insani bir hikâye var: Sevdiğin insan için ne kadar ileri gidebilirsin?
En sevdiğim şeylerden biri de tempo oldu. Kitap bir an bile durmuyor. Bir yandan bilimkurgu, bir yandan gerilim, bir yandan da varoluşsal sorular... Blake Crouch bunların hepsini çok akıcı bir şekilde bir araya getirmiş. Bazı bölümlerde gerçekten nefesimi tuttuğumu fark ettim
Ve o alternatif Jason’lar...
Kitap ilerledikçe olayların aldığı hâl beni hem şaşırttı hem de ürküttü. Çünkü insan kendi hayatına dışarıdan bakmaya başlıyor. Bir seçimle değişebilecek onlarca, yüzlerce ihtimal düşüncesi uzun süre aklımdan çıkmadı.
Kitabı okurken aklıma sürekli Gece Yarısı Kütüphanesi geldi. İki kitap farklı türlerde olsa da ikisinin de insanı alternatif hayatlar üzerine düşündüren bir tarafı var
Kısacası: “Karanlık Madde” benim için sadece heyecanlı bir
Reklam
Olinkalılar kızların okula gitmesi gerektiğine inanmıyor. Bir anneye neden böyle düşündüğünü sorduğumda bana dedi ki: Bir kız kendi başına hiçbir şey değildir, ancak kocası için bir şey olabilir.
Ne olabilir, diye sordum.
Ne olacak, dedi. Kocasının çocuklarının anası olur.
Ama ben kimsenin çocuğunun anası değilim ve yine de bir şeyim, dedim
2025 Booker Ödülü'nü kazanan “Beden”, bitirdiğimde uzun süre zihnimde dönüp duran kitaplardan biri oldu. Bu, büyük olaylarla değil; insanın içindeki boşluklarla, arzularıyla ve hayatın onu sürüklediği yönlerle etkileyen bir roman . Kitap, Macaristan'da mütevazı bir yaşam süren István'ın gençliğinden başlayıp yıllar boyunca değişen hayatını takip ediyor. Kitabın ilk 37 sayfası bazı okuyucuları rahatsız edebilir.
István ilginç bir karakterdi.
Çok konuşan, duygularını açıkça ortaya koyan biri değil. Hatta çoğu zaman hayatın onu sürüklediği yöne doğru gidiyor gibi görünüyor. Ama tam da bu yüzden gerçek geldi bana. Çünkü bazen insanlar seçim yapmaktan çok, başlarına gelenlerin içinde yaşamaya çalışıyorlar
Kitabı okurken en çok düşündüğüm şey şu oldu: Bir insanın hayatını gerçekten kendi kararları mı şekillendirir, yoksa karşısına çıkan insanlar ve tesadüfler mi? István'ın gençliğinde yaptığı bir seçimden sonra hayatının bambaşka yönlere savrulmasını izlemek oldukça etkileyiciydi.
Roman boyunca sınıf farkları, güç, para, aidiyet ve erkeklik üzerine sessiz ama güçlü bir sorgulama var. Macaristan'daki sıradan bir hayattan Londra'nın zengin çevrelerine uzanan yolculuk aslında sadece ekonomik bir yükseliş değil; insanın kendini arayışının da hikâyesi gibi geldi bana.
En sevdiğim tarafı ise yazarın anlatımı oldu. Çok sade bir dili var ama o sadeliğin altında büyük bir ağırlık hissediliyor. Bazı cümleler sayfalarca anlatılabilecek duyguları birkaç satırda hissettirebiliyor.
David Szalay daha önce de Booker adaylığı yaşamış bir yazar. Bu romanıyla 2025 Booker Ödülü'nü kazanarak ödülü alan ilk Macar-Britanyalı yazar oldu.
Kısacası: “Beden”, olaylardan çok insanın iç dünyasını anlatan; başarı, arzu, yalnızlık ve aidiyet üzerine düşündüren bir roman oldu benim için.
