Jean Teulé’nin Dansa Davet kitabını bitirdiğimde “Ben ne okudum az önce ?” diye düşündüm. Aslında çok ince bir kitap ama hissettirdiği o tuhaf ağırlık sayfa sayısından çok daha fazla. 1518 yılında Strasbourg'da yaşanan o meşhur dans salgını olayı. Hani insanların ölene kadar durmadan dans ettiği o garip toplumsal cinnet hali. İşte Teulé, bu trajediyi alıp öyle bir anlatmış ki, okurken hem mideniz bulanıyor hem de merakınıza yenik düşüp sayfaları çevirmeye devam ediyorsunuz.
İnsanların o çaresizliği okumaya devam ettikçe içinize işliyor. O çaresizlik beni sarsan ve etkileyen şey oldu. Frau Troffea sokakta dans etmeye başladığında kimse bunun bir felaketin başlangıcı olduğunu anlamıyor. Ama sonra olay öyle bir raddeye geliyor ki, insanlar kan revan içinde, kemikleri kırılsa bile dans etmeyi bırakamıyorlar. Yazarın üslubu burada devreye giriyor; o kadar çiğ, o kadar dürüst ve yer yer o kadar alaycı bir dili var ki, sanki yanınızda oturmuş size o dönemin pisliğini, açlığını ve insanların cehaletini fısıldıyor gibi hissediyorsunuz.
Özellikle kilisenin ve dönemin yöneticilerinin tavrına çok sinirlendiğimi itiraf etmeliyim. İnsanlar can çekişirken çözüm olarak daha çok dans etmelerini önermeleri, sanki bu bir eğlenceymiş gibi meydanlara müzisyen çağırmaları bugünün dünyasını da anlatan bir eleştiri gibi geldi bana. Teulé, insanın en çaresiz anında bile nasıl birer seyirciye dönüştüğümüzü çok iyi yakalamış.
Bazı sahneler gerçekten rahatsız edici bunu söylemeden geçemem. Yazar detaylardan hiç kaçmamış; ter kokusunu, kanı ve o dönemin sefaletini doğrudan yüzünüze çarpıyor. Ama zaten kitabın gücü de buradan geliyor. Estetize edilmiş bir tarih anlatısı değil bu; tam tersine, son derece insani, kirli ve gerçek bir hikaye.
Eğer klasik kurgulardan sıkıldıysanız ve gerçekten yaşanmış olamaz bu diyeceğiniz bir şeyler okumak istiyorsanız kesinlikle tavsiye ederim. Kısa bir kitap olmasına rağmen etkisi uzun süre geçmiyor.
·
18 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.