Gece Yarısı Kütüphanesi benim için insanın içine dokunan uzun bir gece sohbeti gibiydi. Kitabı bitirdiğimde içimde hem tarifsiz bir huzur hem de garip bir boşluk kaldı. Çünkü okurken sürekli kendi hayatımı, “acaba farklı seçimler yapsaydım ne olurdu?” sorusunu düşündüm.
Nora’nın yaşadığı pişmanlıklar o kadar gerçekti ki bazı sayfalarda onu okumadım da resmen hissettim. Ama kitabın en sevdiğim yanı, kusursuz bir hayat diye bir şey olmadığını çok yumuşak ama etkileyici bir şekilde anlatmasıydı. Her hayatın içinde biraz eksiklik, biraz kayıp, biraz “keşke” var. Ve bazen yaşamak, mükemmel hayatı bulmaya çalışmak değil; elimizdeki hayatı anlamayı öğrenmek oluyor.
Kitabın atmosferi inanılmaz huzurluydu. O kütüphane fikri, raflar arasında başka hayatlara dokunmak… gerçekten uzun süre aklımdan çıkmayacak bir evren yarattı. Özellikle duygusal olarak boşlukta hisseden insanların bu kitapta kendinden bir parça bulacağına eminim.
Benim için hem umut veren hem de insanı derinden düşündüren bir kitaptı. Altını çizmek istediğim o kadar fazla cümle vardı ki bazı sayfalarda durup sadece düşünmek istedim. Bitirdiğimdeyse içimde tek bir his vardı: İyi ki okumuşum.
·
45 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.