Ne en ufak bir kurgusu ne de öyküsü olan şaşırtıcı bir oyunun içine hapsolan iki oyuncu. Rollerinin içinde tökezleyen, bir başkasının acılarını çeken kişiler. Bir başkasının kederlerini kederlenen.
Keşke, geçici bile olsa, kurbanların trajik maskesini takmış olsalardı. O zaman o istedikleri yüz ifadesini maskeye oturtabilir ve olup bitene öfke duyabilirlerdi. Ya da adalet isteyebilirlerdi. Ve belki de sonunda, kendilerini rahat bırakmayan anılardan kurtulabilirlerdi.(sf 232)
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.