Puan vermedi·112 syf.··
Beğendi
·2026 4. kitabı
·28 saatte okudu
·Okunma: 13 Mayıs 2026 00:55
“…Ve dizimin acısını duymayarak, yürüyorum, istikbalimden başka bir yere çıkan rahat ve emin bir yolda gider gibi yürüyorum…”
İlk sayfalardayım. Hasta çocuğun ruhunu anlamak için sürekli empati yapıyorum ve bu beni ağlatacak.
Kitabın son sayfalarında babamın hastalığını düşünmeden edemedim. Ekleyeceğim alıntılar bana dokunan ve herkesin içinde bir yerlere temas edeceğini düşündüğüm cümleler. Çünkü hastalıklar ve sıhhat bizde varken bize görünmez. Ancak bizden giderse ve bendeki gibi sevdiğimiz birinden giderse …
Ancak o zaman onu görmeye başlarız. Kitapta ağacın bile sıhhatine imrenerek yürüdüğünü söylüyor çocuk.
“…Bizden uzaklaşmadıkça bize görünmeyen sıhhat, itiyadın verdiği hissizlikle, sağlamların şuurundan kaçıp nasıl ve nereye saklanıyor? Onu ben görüyorum, çünkü benden uzak; onu ben Mithat Bey’in kırmızı yüzünde,çelikli damarlarında, arkadaşımın otururken rahat gerilişlerinde, bacaklarını uzatışlarında, korkusuz bakan gözlerinde görüyorum…”
“Büyük bir hastalık geçirmeyenler her şeyi anladıklarını iddia edemezler.”
“Bu odada başkaları inleyecekler. Onları şimdiden gayet iyi tanıyorum. Üstelik çıkarıp yatağa attığım robdöşambr içinde, ebediyen aynı insan bulunacak: Hasta.”
·
13 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.