Bir gece,
bu dünyanın kilitli kapılarından sessizce çıkıp gideceğim.
Arkamda ağrılarımı, yarım kalmış cümleleri,
kimseye anlatamadığım yorgunlukları bırakacağım.
Ruhum…
ilk kez bu kadar hafif,
ilk kez bu kadar kendine yakın.
Sanki Tanrı’nın yeşil çayırlarına uzanır gibi;
ama dokunmadan…
yalnızca uzun zamandır unuttuğu bir huzuru hatırlayarak.
Ve içimde,
küçük bir çocuk gibi,
ilk kez korkmadan bir ses arayacağım.
Yıllardır içimde saklı kalan o tek kelimeyi
usulca fısıldayacağım:
“Anne…”
Duyulur mu bilmeden,
ama bütün ruhumla
duyulacağına inanarak...
·
152 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.