Anladım. "Değirmen" için Sabahattin Ali’yi okumak hep bir yumruk gibi. Değirmen de öyle oldu. 13 öykü var içinde ama hepsi insanın en çıplak halini anlatıyor.
En çok “Değirmen” öyküsü çarptı beni. Aşk, çaresizlik, kader… Hepsi birbirine girmiş. Atmaca’nın o imkansız sevdası, değirmenin durmayan çarkı gibi. İnsan bazen ne yaparsa yapsın, bazı şeylerin önüne geçemiyor. Okurken boğazım düğümlendi.
Sabahattin Ali’nin dili sade ama kelimeler tokat gibi. Köyü, kasabayı, yoksulluğu, insanların birbirine ettiği kötülüğü süslemeden yazmış. “Komik Dünya”, “Kurtarılamayan Şaheser” öykülerinde de o kara mizahı, çaresizliği iliklerine kadar hissediyorsun.
Kitabı bitirince bir süre sustum. Çünkü her öyküde kendimden, çevremden bir parça buldum. İnsanın iyiyle kötüyü, aşkla nefreti aynı anda taşıdığını hatırlattı.
·
1 +1'leme
·42 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.