Salomonsoh yaşlı, hasta bir adam. Tüm ömrünü karısı ve kızı rahat etsin diye çalışarak geçirmiş. Kalabalıklar içinde ama yapayalnız. Ailesi tarafından hor görülüyor, küçümseniyor, anlaşılmıyor.
Sonra bir gün, uğruna ömrünü verdiği karısının ve kızının aslında onu hiç görmediğini, saymadığını fark ediyor. İşte o an başlıyor çöküş. Adam günden güne eriyor. Hastalığa, kederde, yalnızlığa yenik düşüyor.
Zweig burada sadece ihaneti değil, “fedakarlık” denen şeyin insanı nasıl tükettiğini anlatıyor. Bir ömür başkası için yaşayıp sonunda elinde koca bir hiç kalması… İnsanın içine oturuyor.
Okurken kendi ailemi düşündüm. Biz de bazen sevdiklerimiz için çabalarken kendimizi unutmuyor muyuz? Salomonsoh’un çaresizliği, iç sesi, suskunluğu çok tanıdık geldi.
·
49 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.