“Nasıl kazandığımız değil nasıl yenildiğimiz hayatımızın değerini belirler.”
Tanrının Bütün Çocukları Dans Eder, arka planında 1995 Kobe depremini taşıyan altı öyküden oluşuyor. Birbirinden bağımsız görünen insanların aslında görünmez bağlarla birbirine dokunduğu öyküler… Kitapta en sevdiğim ayrıntı ise her öykünün, bir önceki öykünün yan karakterine bir kapı aralaması oldu. Sanki herkes birbirinin hayatından sessizce geçip gidiyor ama küçük bir iz bırakıyordu.
En sevdiğim öyküler ise Tayland ve Ballı Turta oldu. Tayland’da o bastırılmış huzursuzluğu ve insanın kendi içinden kaçamayışını hissettim. Ballı Turta ise kitabın en kırılgan öyküsü gibiydi; yalnızlıkla birlikte gelen o sessiz yakınlık hissi uzun süre aklımda kaldı.
Murakami yine açıklamadığı boşluklarla, yarım bıraktığı cümlelerle ve karakterlerinin iç dünyasıyla etkileyen bir atmosfer kurmuş.
·
37 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.