Benim Süper Gücüm #okudumbitti
Bazı çocuk kitapları sadece hikâye anlatmıyor; çocuğun (ve bizim) iç sesine gerçekten yer açıyor. Bu kitap tam olarak öyleydi.
Emir’in dünyası gürültüyle pek anlaşamıyor. Kalabalık onu yoruyor, konuşmak yerine geri çekildiğinde ise sanki görünmezleşiyor… Ama hikâye bunu “çekingenlik” diye etiketlemiyor; aksine Emir’in içe dönük tarafını, hassasiyetini ve sessizliğini bir güce dönüştürüyor. Bu yaklaşım bana çok iyi geldi. Çünkü hayatta en çok ihtiyacımız olan şeylerden biri de şu: “Bende bir terslik mi var?” diye düşünen çocuklara, “Hayır, sende bir fark var ve bu kıymetli” diyebilmek.
Kitabın en sevdiğim tarafı, Emir’in kendini en rahat ifade ettiği yerin “sözler” değil, renkler olmasıydı. Resim yaparken anlatamadıklarını çizgilerle anlatması… Sessizliğin onun için kaçış değil, bazen nefes almak gibi olması… Bunlar o kadar tanıdık, o kadar gerçekti ki. Üstelik bunu didaktik bir tonda değil; yumuşak, akıcı, çocukların kalbine dokunan bir yerden yapıyor.
Ve o gizemli zaman makinesi kısmı… Hikâyeye güzel bir merak duygusu katıyor ama asıl kıymetli olan, yolculuğun “dışarıda” değil “Emir’in içinde” bir yere varması. Emir’i değiştiren şey bir sihir değil; kendini anlamaya başladıkça güçlenmesi. Ben bunu okurken, çocukların kendilerini “daha az” hissettikleri anlarda tutunacakları bir cümle bulabileceklerini düşündüm.
Ben yazardan okuduğum ilk kitaptı ve kalemine gerçekten ısındım. Sade ama etkisi uzun süren bir anlatımı var. Özellikle gürültüye hassas, kalabalıkta çabuk yorulan, içine dönük, “az konuşan” çocuklar için çok güzel bir ayna; ebeveynler için de iyi bir hatırlatma: Bazı çocuklar parlayarak değil, sakinleşince parlar.
Çocuğa “süper güç” fikrini gösterişli kahramanlıklarla değil, kendini tanımak üzerinden anlatan; yumuşacık ama güçlü bir kitap. Okuyun, okutun. Belki siz de sayfalar arasında kendi süper gücünüze göz kırparsınız.
@busraummuhan
@veracocukyayinlari
#benimsüpergücüm #çocukkitabı #kitapkolikkafasikitapyorumu #reklamdeğilöneri
18 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.