Bu kitaptaki hikâyelerde de öyle. "Berbat Bir Olay"da acımasız bir ironi vardır: tek amacı toplumunun mutluluğu olan bir aydın, topluma daha büyük elem verir sadece. Hayatı boyunca yazdığı belki de tek alaycı hikâye olan "Timsah"ta bile bu nihilizmin izleri vardır; okuduğunuzda acı bir umutsuzluk bırakır geride. Dostoyevski ya manevi bir kurtuluşu vazeder, ya da kurtuluş olmadığını, ama her halükârda umutsuzluk ebedidir. Sanırım insanlığın kaderi hakkında gerçek bir umut ışığı yaktığı tek anlatısı, son hikâyesi olan "Gülünç Bir Adamın Düşü"dür: insana has bütün o zulmeti biz yarattık; oysa yardımı esirgediğimiz o küçük kıza elimizi uzatmak yeter karanlıktan kurtulmak için.
1)Tatsız Bir Olay 2)Timsah 3)Gülünç Bir Adamın Düşü İlk hikayede; hiyerarşik bir yapıda, dile kolay ama uygulaması zor "hümanizm" olgusu üzerinden bir insan eleştirisi ile karşılaşıyoruz. İkinci hikayede; kara mizah ile kapitalizm üzerinden bir eleştiri yapılırken, "Hepimiz Gogol'un Paltosu'ndan çıktık" diyen Dostoyevski'deki Gogol etkisini de görebiliyoruz. Kitaba ismini veren son hikaye ise, sanki diğer iki hikayeyi de içine alarak insanlık tarihinin başından itibaren süregelen bir insan eleştirisi ile sonlandırıyor.
❛Yapmamız gereken tek şey: başkalarını da en az kendimiz kadar sevmeyi öğrenmektir. Hepsi bu! Bakın o zaman dünya nasıl bir anda değişiyor. ❜ 
Fyodor Dostoyevski
Fyodor Dostoyevski
·
31 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.