Bazen gitmek derdine düşünce insan bambaşka hikayelere yelken açabiliyormuş. 
Düşerken de tam da böyle bir hikaye.
Birbirlerinden bağımsız hayatları ve geçmişleri olan İshak ile üst komşusu olan Jülide’nin bir kere gitmek derdine düşmesi sonucu beraber yol almalarıyla karşımıza çıkan bambaşka bir hikaye. Kitaba ilk başladığımda bu gitmenin sıradan bir gitme olmayacağını fark etmiştim zaten. Ki öyle olmamış olsa klasik bir hikayeden farkı kalmazdı kitabın. Merak unsuru sürekli diri tutan olay örgüsü ön plana çıkıyor. Beğendiğim bir detay daha var ki hikayeyi hem anlatıcı hem İshak hem de Jülide’den okuyoruz. Bu tarz anlatımlar empati açısından faydalı oluyor diye düşünüyorum. Çünkü aynı sürekte farklı kişiler haliyle farklı şeyler hissedip düşünecekler. Biz de olaya tek taraflı bakmayacağımız için daha resmi daha geniş görme imkanına sahip oluyoruz.
Bir insana güvenebilmeniz için neye ihtiyacınız vardır mesela? Bir söz, bir duruş, bir his ya da bir eylem? Jülide’yi İshak ile gitmeye ikna eden şeyler bunlardı. İshak Jülide’nin yaptığı resme yüreğiyle hissettiği şekilde yorum yapınca Jülide güvendi ona. Hiç tanımadığı biriyle gitmeye karar verdi. İyi ki de gitti. Onun cesareti olmasa İshak hayatı boyunca gerçeği öğrenemeyecekti. Hayatımızın gerçekleri her ne kadar canımızı acıtsa da bir yalanla yaşamaktansa acı gerçekle yaşamak daha doğru diye düşünüyorum.
Özet yazmayacağım çünkü bunu okuyup da hikaye hakkında geniş bilgiye sahip olduktan sonra kitap okunacak olursa büyüsü bozulur. O yüzden sadece benim açımdan kilit olan kısımlara değindim. Yalnız hikayenin son kısmı yani Jülide’nin sorusuna cevap olarak İshak’ın “Annemi” diye verdiği cevabı okurken gözyaşımı tutamadım. Bunu söylemeden de geçemezdim. Kitap içerisinde psikolojik çözümlemeler karakterleri daha iyi anlamamıza imkan sağlamış. Bu beni memnun etti. Hatta bazı yerlerde İshak’ın çaresizliğini, korkusunu, psikolojik çöküşünü en derinden hissettim. Sanırım bazı zamanlarda aynı duyguları hissetmişiz ve yazar benim de duygularıma tercüman olmuş. Okuyacak olanlara bir tavsiyede bulunacağım, eğer ruh haliniz depresif ise okumayı erteleyin. Aynı zamanda da tavsiyedir. Keyifli okumalar dilerim.
Düşerken de tam da böyle bir hikaye.
Birbirlerinden bağımsız hayatları ve geçmişleri olan İshak ile üst komşusu olan Jülide’nin bir kere gitmek derdine düşmesi sonucu beraber yol almalarıyla karşımıza çıkan bambaşka bir hikaye. Kitaba ilk başladığımda bu gitmenin sıradan bir gitme olmayacağını fark etmiştim zaten. Ki öyle olmamış olsa klasik bir hikayeden farkı kalmazdı kitabın. Merak unsuru sürekli diri tutan olay örgüsü ön plana çıkıyor. Beğendiğim bir detay daha var ki hikayeyi hem anlatıcı hem İshak hem de Jülide’den okuyoruz. Bu tarz anlatımlar empati açısından faydalı oluyor diye düşünüyorum. Çünkü aynı sürekte farklı kişiler haliyle farklı şeyler hissedip düşünecekler. Biz de olaya tek taraflı bakmayacağımız için daha resmi daha geniş görme imkanına sahip oluyoruz.
Bir insana güvenebilmeniz için neye ihtiyacınız vardır mesela? Bir söz, bir duruş, bir his ya da bir eylem? Jülide’yi İshak ile gitmeye ikna eden şeyler bunlardı. İshak Jülide’nin yaptığı resme yüreğiyle hissettiği şekilde yorum yapınca Jülide güvendi ona. Hiç tanımadığı biriyle gitmeye karar verdi. İyi ki de gitti. Onun cesareti olmasa İshak hayatı boyunca gerçeği öğrenemeyecekti. Hayatımızın gerçekleri her ne kadar canımızı acıtsa da bir yalanla yaşamaktansa acı gerçekle yaşamak daha doğru diye düşünüyorum.
Özet yazmayacağım çünkü bunu okuyup da hikaye hakkında geniş bilgiye sahip olduktan sonra kitap okunacak olursa büyüsü bozulur. O yüzden sadece benim açımdan kilit olan kısımlara değindim. Yalnız hikayenin son kısmı yani Jülide’nin sorusuna cevap olarak İshak’ın “Annemi” diye verdiği cevabı okurken gözyaşımı tutamadım. Bunu söylemeden de geçemezdim. Kitap içerisinde psikolojik çözümlemeler karakterleri daha iyi anlamamıza imkan sağlamış. Bu beni memnun etti. Hatta bazı yerlerde İshak’ın çaresizliğini, korkusunu, psikolojik çöküşünü en derinden hissettim. Sanırım bazı zamanlarda aynı duyguları hissetmişiz ve yazar benim de duygularıma tercüman olmuş. Okuyacak olanlara bir tavsiyede bulunacağım, eğer ruh haliniz depresif ise okumayı erteleyin. Aynı zamanda da tavsiyedir. Keyifli okumalar dilerim.
·
25 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.