Kitabı okurken sanki bir imparatorun değil de, hayatın yükünü sessizce omuzlarında taşıyan yorgun bir insanın iç sesini dinliyormuşum gibi hissettim. Yazar, gücün ve ihtişamın merkezinde olmasına rağmen insanın korkularını, öfkesini, yalnızlığını ve ölüm karşısındaki çaresizliğini samimi bir şekilde anlatıyor.
Eserde en çok hoşuma giden şey, insanı büyük hayallerle değil; sade, disiplinli ve erdemli bir yaşamla yüzleştirmesi oldu. Yazar sürekli olarak insanın kendi zihnini kontrol etmesi gerektiğini söylüyor. Çünkü ona göre dış dünyayı değiştirmek çoğu zaman mümkün değil ama olaylara verdiğimiz tepkiyi değiştirebiliriz. Bu düşünce beni özellikle zor zamanlarda çok etkiledi.
Bazı satırlar sanki günümüz insanı için yazılmış gibiydi. İnsanların ikiyüzlülüğü, geçici hevesler, boş övgüler ve zamanın hızla akıp gitmesi üzerine söyledikleri bana uzun süre düşündürdü. Özellikle ölümün kaçınılmazlığı hakkında yazdıkları karamsar değil; aksine insanı hayatın değerini anlamaya iten bir farkındalık taşıyor.
Kitabın dili yer yer ağır ve tekrar eden bir yapıya sahipti. Çünkü bu eser bir roman gibi kurgulanmış değil; daha çok yazarın kendi kendine tuttuğu düşünce notlarından oluşuyor. Bu yüzden bazı bölümlerde aynı fikirlerin farklı şekillerde tekrar edildiğini hissettim.
Genel olarak kitap bana sakin kalmayı, insanlardan çok kendi karakterime odaklanmayı ve hayatın geçiciliğini kabullenmeyi öğreten bir eser oldu. Bitirdiğimde zihnimde bağıran değil, sessizce düşünen bir kitap kalmıştı. Bu yüzden sadece okunacak değil, belli aralıklarla tekrar dönülüp düşünülecek eserlerden biri olduğunu düşünüyorum.
·
243 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.