Ahmet Batman'ın kaleminden çıkan bu eser, aslında sadece bir kurgu değil, hepimizin içindeki o dilsiz yaralara tercüman olan bir yol arkadaşı gibi. Satır aralarında gezinirken yazarın değil de sanki kendi kalbimin sesini duyuyor gibi hissediyorum. Kitap, aşkın en yalın halini, o hüzünlü ve bir o kadar da umut dolu bekleme sürecini öyle naif bir şekilde ele alıyor ki, insan her sayfada "Evet, tam olarak bunu hissediyordum ama kelimelere dökemiyordum," diyor. Yazarın melankolik ama bir o kadar da vakur duruşu, ayrılığın sadece bir bitiş değil, insanın kendi iç dünyasına yaptığı zorunlu bir yolculuk olduğunu hatırlatıyor.
Kitap boyunca hakim olan o naif keder, okuyucuyu boğmak yerine sanki bir dostun omzuna başını yaslamış hissi veriyor. "Bana İkimizi Anlat" derken aslında herkesin kendi yarım kalan hikayesini tamamlamasına yardımcı oluyor. Özellikle aşkı sadece kavuşmak üzerinden değil, vazgeçişler, özlemler ve sessiz kabullenişler üzerinden anlatması beni en çok etkileyen yönü oldu. Modern dünyanın o hızlı ve tüketen ilişkilerine inat, duyguların o eski, ağır ve derin kokusunu her cümlede hissettiriyor. Okurken bazen bir cümle üzerinde dakikalarca durup uzaklara dalmamın sebebi, yazarın kısalığına rağmen derinliğini koruyan o vurucu üslubu. Bu kitap benim için sadece bir okuma deneyimi değil, kendime dair geç kaldığım bir yüzleşme ve hüzünle barışma süreciydi.
·
139 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.