Sırnaşık bir sessizliğin içinde seviyordum seni Almenya. Bunu yüksek sesle söylemedim hiçbir zaman; söylesem bozulacakmış gibi gelirdi. Bazı duygular vardır; dile gelince hafifler, yerini kaybeder.
...
Normalde aşkla örülü metinler bana pek yakın gelmez; çoğunu ya yüzeysel bulur ya da aynı duygunun tekrarına sıkışmış hissederim. Hatta çoğu zaman bu tür metinleri yarım bırakırım. Ama Kerim Tanış hocanın Almenya’ya İletiler kitabı, bu alışkanlığımı sessizce bozdu. Çünkü burada aşk, süslenmiş bir duygu olarak değil, yer yer çatlayan, yer yer susan ama hep sahici kalan bir hâl olarak duruyor. Metnin içindeki o kırılganlık, abartıya kaçmadan kurulmuş o içtenlik, beni beklemediğim bir yerden yakaladı.
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.