Kitap boyunca en çok üzerinde durulan düşünce; ebeveynlerin çocukları için “yapmaları gerekenleri” yapmasının onları otomatik olarak iyi anne-baba yapmayacağı. Anne-babanın bilerek ya da bilmeyerek çocuğa yönelttiği baskının, sınırlandırmaların, duygusal yaraların ve istismarın; “senin iyiliğin için yaptık” cümlesinin arkasına saklanarak meşrulaştırılamayacağı sık sık vurgulanıyor. Özellikle annelik ve babalığın kutsallaştırılmasının, çocuk üzerinde kurulan görünmez tahakkümün temel sebeplerinden biri olduğu somut örneklerle anlatılmış.
Birinin çocuğu olarak okunduğunda başka, ebeveyn ya da ebeveyn adayı olarak okunduğunda bambaşka yerlere dokunan bir kitap bu. Çocuk tarafından baktığınızda yalnızca ebeveynlerin yaptığı hataları görmekle kalmıyor; o davranışların arkasındaki psikolojik kırılmaları ve aktarılmış yaraları da düşünmeye başlıyorsunuz.
Henüz bir çocuğun sorumluluğunu almak istemediğim için kitaba bir ebeveyn adayı gözüyle yaklaşamadım belki ama yine de insanın kendi çocukluğuna dönüp baktığı, bazı cümlelerin uzun süre zihinde kaldığı bir okuma oldu benim için.
·
24 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.