Algernon’a Çiçekler benim için çok derin bir okuma deneyimi oldu. Kitap iki noktada beni özellikle etkiledi.
İlki, Charlie’nin zekâsının inanılmaz bir hızla yükselmesi ve ardından aynı hızla çöküşüydü. Yükseliş ne kadar çarpıcıysa, düşüşü de o kadar sarsıcıydı. Ama asıl etkileyici olan, bu gerilemeyi gün gün okumamızdı. İlk başta küçük yazım hatalarıyla başlayan değişim; tarihler ilerledikçe birkaç gün içinde belirgin bir kayba dönüşüyor. Kelimeler karışıyor, cümleler sadeleşiyor, hafıza silikleşiyor… Ve biz, Charlie’nin zihninin yavaş yavaş kitabın başındaki hâline döndüğüne tanıklık ediyoruz. Bu süreç, insan zihninin ne kadar kırılgan olduğunu çok güçlü biçimde gösteriyor.
Bu noktada Algernon’un hikâyesi de çok anlamlıydı. O sadece bir deney faresi değil; Charlie’nin kaderinin aynasıydı. Aynı deney, aynı yükseliş ve aynı kaçınılmaz düşüş… Algernon’un değişimi, Charlie’nin geleceğini sessizce haber veriyordu.
Beni en çok etkileyen ikinci şey ise Charlie’nin geçmişine dair anıları oldu. Ailesini tek tek hatırlaması, annesiyle, babasıyla, kız kardeşiyle yüzleşmesi… Çocukken “Anne, doktora gidersem akıllı olacak mıyım?” diye soran bir çocuğun iç acısı… Bir çocuğun, ailesini mutlu etmek için korkularına rağmen her şeye razı olması… Bu sahneler gerçekten çok sarsıcıydı. Charlie’nin hayatı zaten zorbalıkla geçmişti; ama en büyük eksik sevgi, anlayış ve kabuldu.
Ameliyatı kabul etmesinin arkasında sadece zeki olma isteği değil; insan gibi görülme arzusu vardı. Kitapta doktorların ve çevresindekilerin onu sürekli bir “denek” olarak görmesi, insan yerine koymaması beni çok düşündürdü. Charlie ise buna açıkça tepki gösteriyordu. “Siz beni bir denek olarak görüyorsunuz ama ben bir insanım” diyordu. Hatta “Beni sanki bu ameliyatla yaratmışsınız gibi konuşuyorsunuz; oysa ben ameliyattan önce de bir insandım, şimdi de bir insanım” sözleri, romanın en güçlü cümlelerinden biri gibi geliyor bana. Bu vurgu, hikâyeyi yalnızca bir bilim deneyinden çıkarıp insan onuru meselesine dönüştürüyor.
Ayrıca doktorların katıldığı o kongre/sempozyum (konvansiyon) sürecinde Charlie’nin ve Algernon’un birlikte Chicago’dan ayrılması kısmı da çok önemliydi. Çünkü bu sahne, hem bilim dünyasının bakış açısını hem de deneyin bir “başarı hikâyesi” gibi sunulma ihtimalini gösteriyordu. Algernon’un da Charlie ile birlikte götürülmesi, aslında ikisinin kaderinin ne kadar bağlantılı olduğunu daha da görünür kılıyordu.
Kitabın beni en çok sarsan yönlerinden biri de şuydu: Charlie zekâ kazandıkça yalnızlaştı. İnsanları daha iyi anladıkça, onların yüzeyselliğini ve acımasızlığını daha net gördü. Önceden fark etmediği dışlanma, bu kez daha derin bir yalnızlığa dönüştü. Yani zekâ artışı mutluluk getirmedi; aksine içsel bir izolasyon yarattı.
Romanın anlatım biçimi de çok etkileyiciydi. Charlie’nin günlükleri sayesinde değişimi doğrudan onun gözünden izledik. Bu yöntem, okuru pasif bir izleyici olmaktan çıkarıp sürecin içine dahil ediyor. Onunla birlikte öğreniyor, onunla birlikte yükseliyor ve onunla birlikte düşüyoruz.
Dünyada Charlie gibi birçok çocuk var. Ve bazen en büyük yara, yaşanan zorlukların kendisi değil; o zorluklarla baş etmeye çalışırken ihtiyaç duyulan sevgi, kabul ve anlayışın eksikliği oluyor.
Çok etkileyici, çok insani ve unutulmaz bir romandı.
Seni hiç unutmayacağım Charlıe…
·
29 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.