Merhaba sevgili okur,
Bay Muannit Sahtegi'nin Notları, Vüs’at Bener’le tanışma kitabım oldu. Kitaba başlamadan önce yazarın hayatını araştırırken Oğuzcuğum Atay’la olan arkadaşlığını öğrendiğimde yazara olan ilgim arttı. Kitabın ilk cümlesini okuduğumdaysa arkadaş olduklarına olan güvenim de arttı.
İsmiyle absürtlüğünün ipucunu veren kitap, günlük forumunda bir anı, aynı zamanda da roman. Ne kadarı gerçek ne kadarı kurgu anlamak mümkün değil. Yazarın hayatından izler var ancak hayatına dair söylenenlerden yola çıkarsak Fatoş hiç var olmamış birisi. Bu sebeple kitabın içeriğini keşfetmek çok zor. Arka kapakta söylendiği gibi, yazar tekinsiz bir anlatımla okuru ikilemde bırakıyor. Gerçek zamanlı olaylar, hayatından izler ve sayıklamalar etrafında dönen bir anlatı. Yazar, dönemin siyasi yapısı hakkında fikirlerini, geçim derdini, psikolojik yıkımlarını anlatırken kitabın merkezindeki Fatoş’u merak ettiriyor. Zaman kavramının karışık bir düzlemde aktığı kitapta, yazarın bahsettiği yazar ve eserlerden anladığım kadarıyla Bener sıkı okur. Özellikle Oğuz Atay ve Adalet Ağaoğlu’na göndermeleri hoştu. Hepsi benzer üsluptaki yazarlar. Özellikle de Adalet Ağaoğlu’yla daha yakın tarzda olduklarını düşünüyorum.
Bu kuşağın bazı yazarlarının kelime seçimlerindeki aykırı ve saçma birleşimler, dile yeni bir kelime kazandırmak kaygısından ziyade aykırı ve uyumsuz ruhlarının yansıması olduğunu düşünüyorum. Oğulcuğum Atay Tutunamayanlar’da şöyle der: “Yeni bir dil yaratmak istiyorum.beni kendime anlatacak bir dil.” Bu kuşağın derdi kendilerini “anlamak”, bu sebeple başka bir dil yaratmayı seçiyorlar. Yalnız Atay’ın o alaycı dil bozma hâlini Bener’in anlatımında biraz abartılı buldum, açıkçası bu da göz tırmalıyor. Bener’in seçtiği kelimelerin olduğu gibi basılması ve bu konuda hassasiyet göstermesinin de anlatının absürt çizgisini koruma gayreti sebebiyle olduğu düşüncesini güçlendiriyor. Bener kitapta şunları söylüyor: “Yazdıklarıma bakmıyorum artık. Hezeyan kuşkusuz.” Ayrıca: “Üretmiyorum, ürüyor ayrıkotları!”
Oğuzcuğum Atay’la örtüşen yanları olsa da aynı tadı vermedi. Zaten kıyaslamıyorum yalnızca benzer yönlerini fark ettiğimi belirlemek istiyorum. Bununla birlikte Turgut Uyar şiirlerini okurken oluşan anlamsızlık hissiyle de okudum diyebilirim. Çok beğendim diyemem ama aykırı anlatılara özel ilgim olduğu için beni yakaladı. Başka bir kitabını da okuduktan sonra daha net fikir sahibi olabileceğimi düşünüyorum. Beat kuşağıyla örtüşen yanları da vardı. Bu konuda detaylı bilgisi olan varsa beni de aydınlatsın efenim.
Kitabın adından tutun anlatım şekline ve içeriğine kadar her şey absürt. Özellikle sonu neydi öyle, anlayan beri gelsin. Romanın belli bir okur zümresine hitap edeceğini düşünüyorum. Bolca tartışmaya gebe bir kitap.
·
31 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.