Marmaris’ten kalktı bir sabah umut,
Denize bıraktı korkularını sessizce.
Dalgalar şahitti o yiğit bakışlara,
Gazze’ye uzanan bir vicdan seferince.
Kimi elinde dua, kimi yüreğinde öfke,
Mazlumun ahı vardı rüzgârın içinde.
Bir çocuk ağlıyordu uzak kıyılarda,
Ve insanlık sınanıyordu gece içinde.
Onlar gemi değil, yürek taşıyordu,
Her adımda bir ümmetin yükü vardı.
Sumud Filosu geçti maviliklerden,
Arkasında milyonların duası kaldı.
Ne zincir durdururdu ne korku ne tehdit,
Çünkü haklı olanın alnı hep ak olur.
Bir lokma ekmek için çıkan o yolcular,
Tarihe “insanlık” diye kazınır.
Gazze…
Yıkılmış evlerin arasında bile direnen şehir.
Çocukların gözünde büyüyen sabır,
Annelerin sessiz çığlığıdır şimdi şiir.
Ve Marmaris kıyısından yükselen o ses,
Sadece denizi değil dünyayı aştı:
“Bir gün zulüm bitecek!” dedi aslanlar,
“Ve Filistin mutlaka özgür kalacak!”
Yunus Destebaşı
·
185 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.