İnsan, hayatı ne kadar kalabalık yaşarsa yaşasın, o son eşiğe geldiğinde evrenin en mutlak tenhalığıyla baş başa kalır. "Ölürken yanında kimse olmayacak" cümlesi bir yalnızlık uyarısı değil; varoluşun sadece tek kişilik bir gösteri olduğunun en çıplak itirafıdır. Yolculuk ne kadar kolektif görünürse görünsün, o son sessizliğe sadece kendi ruhumuzun yankısıyla gireriz. Belki de asıl mesele yanımızda kimin olacağı değil, o an kendimize ne kadar katlanabileceğimizdir.