Hayatımın ortalama şarkısı
İmkansızın Şarkısı benim için büyük beklentiyle başladığım ama tam olarak bağ kuramadığım bir kitap oldu. Okuma hızım da bu yüzden oldukça düştü ve bir süre sonra ittire kaktıra okumam gerekti. Atmosfer yaratımı ve duygusal yoğunluğu güçlü olsa da hikâye yer yer fazla durağan ve uzatılmış olarak ilerliyor . Özellikle karakterlerin sürekli aynı duygusal döngüler içinde kalması bir noktadan sonra yorucu hissettirdi ve bağ kurmayı zorlaştırdı.
Murakami’nin dili akıcı ve bazı sahneler gerçekten etkileyici. Naoko’nun kırılganlığı ve Midori’nin enerjisi arasındaki zıtlıkları görmek yaşam ve ölüm arasındaki o seçimin yapılması duygusunu çok net vermiş. Toru karakteri burda Araf kavramını temsil etsede bana fazla pasif geldiğini söyleyebilirim.olayların duygusal ağırlığını her zaman hissedemedim. Kitap boyunca hikâye ilerlemek yerine aynı melankolik hissin etrafında dönüyormuş gibi geldi. Sonlara doğru hızlansada ilk 300 sayfada gerçekten bir rutin üzerinde gündelik sohbet gibi hissettim. Unutmamak için yazdığını belirten toru gerçekten hiçbir detayı unutmamış utanmasa nefes alıp verdim falan yazacakmış. Ayrıca Toru’nun cinselliğinin işlenme biçimini çok sevdiğimi söylemeyeceğim yer yer gerçekten şu an bu olay ne alaka derken buldum kendimi.
Romanı genel olarak günlük bir anlatı gibi tasarlamış olduğunu hissettim yazarın. İlk bölümdeki çarpıcılığı, metnin hiçbir yerinde bir daha hissedemedim maalesef. Konusuna bayılıp gidişattını hiç sevemedim. Herkesin bağ kurup sevebileceği bir kitap olduğunu da düşünmüyorum. Herşeye rağmen Kitabın finalini beğendiğimi söyleyebilirim. Metaforik olarak Toru’nun yaşamayı seçmesinin sembolü olarak Midori’yi aramasını görüyoruz, benim için yeterli bir final oldu.
Kıssadan hisse güzel konu ama ortalama yazım. Çok akıcı ama günlük bir dil. Çarpıcı bir giriş, ortalama bir metin ve iyi bir final ile kitabımız benden ortalama bir puan alıyor.
·
23 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.