İnsan Ruhunun En Dipten En Tepeye Tırmanış Destanı1000Kitap
(spoiler)
Victor Hugo, her şeyden önce benzersiz ve güçlü yazı tarzıyla kendini soluksuz okutan, edebiyatın en büyük ustalarından biri benim için. Yaşamı tüm yönleriyle ele alıp masaya yatırırken, okuyucuya tek bir kitaptan onlarca derin felsefi düşünce yakalama fırsatı sunuyor; işte Sefiller tam olarak bu tanıma uyan anıtsal bir başyapıt. Dönemin evrensel, sancılı ve üstü kapatılan konularına büyük bir cesaretle yaklaşan bu eseri, aslında içinde pek çok durağı olan uzun ve görkemli bir tren yolculuğuna benzetiyorum. Hugo, o durakların her birinde bize çok farklı, sarsıcı ve yoğun duygular yaşatmaya niyetli. Karakterlerin acılarını, sevinçlerini ve çaresizliklerini iliklerime kadar hissettiğim bu yolculukta, yazarın zaman zaman başvurduğu o upuzun, ansiklopedik betimlemeleri ve tarihi detayları bile anlatının ayrılmaz bir parçası olarak kabul ediyorum; çünkü o detaylar ritmi yavaşlatsa da eserin akıcılığına ve görkemine asla gölge düşürmüyor.
Kitap, sadece bir somun ekmek çaldığı için hayatı kararan ve ağır kürek mahkumiyetine çarptırılan Jean Valjean adında bir adamın öyküsüyle başlıyor. Ancak bu trajik hikaye, süreç içinde muazzam bir ruhsal ve duygusal dönüşüm destanına evriliyor. Jean Valjean, bir anlık yoksulluk ve çaresizlik yüzünden işlediği o küçük suçun ve geçmişinin ağırlığını bir ömür boyu omuzlarında taşırken, vicdanın ve merhametin körü körüne uygulanan yasalardan ne kadar üzerinde olduğunu bize kanıtlıyor. Yasanın esnemez, acımasız yüzünü temsil eden Müfettiş Javert ile vicdanın ve bağışlamanın sesini temsil eden Jean Valjean arasındaki o muazzam çatışma, aslında insanlık tarihinin en büyük ahlaki savaşı.
Kitabın benim için en kırılgan ve etkileyici yönü ise, bu sert adamın bir babanın bir kız çocuğuna duyabileceği en muazzam sevgiye odaklanması. Üstelik Cosette onun kendi öz kızı bile değilken, ona sunduğu bu korumacı şefkat, temiz ve çıkarsız bir sevginin hiçbir kan bağına ihtiyaç duymadan nasıl kök salabileceğinin en asil örneğini oluşturuyor. Fantine’in trajedisinden sonra Cosette’in Valjean için bir kurtuluş, Valjean’ın da Cosette için bir liman olması hikayenin en saf duygusal zirvesi.
Kitaptaki sosyal eleştirilerin ne kadar zamansız olduğunu açıkça görüyorum. Hugo’nun 19. yüzyıl Fransası üzerinden yaptığı yoksulluk, sınıfsal adaletsizlik ve toplumsal ön yargı eleştirileri, geçmiş bir zamana aitmiş gibi görünse de aslında günümüz dünyasında da aynen devam eden, kanayan yaralarımız. Yazar, bu karanlık ve acımasız gerçeklerin tam ortasına sevgiyi ve bağışlamayı öyle bir umut ışığı olarak yerleştiriyor ki, insanlığa dair inancınız sarsıldıysa size her şeye rağmen ayağa kalkmayı öğretiyor.
Eğer bir insanın gerçekten değişebileceğine, kötülüğün içinden bir aziz çıkabileceğine dair en ufak bir umutsuzluğunuz varsa, Sefiller size o değişimin mucizesini tüm çıplaklığıyla göstermek için en doğru adres. Gönül rahatlığıyla tavsiye edebileceğim bu eser, sadece bir döne 
Sefiller m romanı değil; insan ruhunun en dipten en tepeye tırmanışını anlatan zamansız bir başvuru kaynağı.
Şimdiden keyifli okumalar !!!
Sefiller m romanı değil; insan ruhunun en dipten en tepeye tırmanışını anlatan zamansız bir başvuru kaynağı.
Şimdiden keyifli okumalar !!!·
22 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.