Babaya Mektup’u okurken beni en çok etkileyen şey, 36 yaşında dünyaca tanınan ve takdir gören koca bir yazarı değil, onun içindeki o hiç büyüyememiş çocuğu görmek oldu. Kafka, babasının karşısında hâlâ sevilmeyi ve onaylanmayı bekleyen küçücük bir çocuk gibiydi. Babasına karşı içindekileri tüm çıplaklığıyla, dürüstçe haykırırken bile cümlelerin arasına gizlenmiş o derin korkuyu ve çekingenliği hissedebiliyordum.Ne kadar büyürse büyüsün, babasının gölgesinden ve ona duyduğu o ürpertici korkudan asla kaçamamış.
36 yıl boyunca o yükü üstünde atamamış Kafka, kurtulmak içinde en iyi yaptığı şeyi yaptı. Yazdı..
Mektubun hiçbir zaman babasına ulaşmadığını okudum. Ulaşsa bile babası gerçekten anlar mıydı Kafka'yı? Yaşlılığın getirdiği bir yumuşama hali belki olurdu Herman Kafka'da ama onu anlar mıydı? Bence hayır..
·
30 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.