Şermin yaşarın diğer kitabını da okuyan biri olarak ben çok beğendim. Herkesin okurken kendlnden birleyler bulabileceği bir kitap. Özellikle neden tatlılar önemli demiştim ama sonradan farkettim ki olay tatlılar değil di hayatın tadıydı. Tatlıyı tatlı yapan hayattan aldığımız keyifmiş. Acılarımız var sa yediğimiz tatlının da bir tadı olmuyormuş. Herkesin derdin kendisinin dersidir diyor Fırat sonunda o kadar dokundu ki bana gerçekten. Dertlerimiz bize dersler verir ve bunu anlayabilmek önemliymiş. Sekime teyze ve meltem birebirlerinin yaralarını yargılamadan dinleyip birebirlerine hem cesaret verdiler hemde kendilerindeki düğümleri çözdüler bir yerde. “Ne malum” diyor ya bu sözde ben neler keşfettim onlar gibi. Bazen derslerimizi alarak hayatı akışında ve olduğu gibi kabul etmek gerekiyor. Benim için de iç dünyamda bir yolculuk yaptırdı aslında. Ne meltem gibi annemiz bıraktı babasız kaldık ne de selime teyzenin çocukları gibi çocuklar olduk. Bazen şükredecek şeylerimize burun kıvıran nesiller olduk yeri geldi.
Birde Mustafa bir antika dolap getiriyor ama evde hiç koyacak yer bulamıyorlar ve geri götürüp veriyorlar bu beni çok etkiledi aslında. Bazen bir eşya bile o evde oturmaz yeri değildir uymaz. Çok basit bişeyken ne derin anlamlar ne acılar var bu anıda.
Herkesın farklı bir açıdan bakacağı bir eser.
·
20 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.