Bir İntihar Çok Ölüm
Saygıdeğer Esra Kahya’nın okumuş olduğum 3.kitabı oldu. Diğer kitapları 
Tepsideki Melek ve 
Benim Rüyalarım Hep Çıkar romanlarıydı. Kitap, merkezine “kambur kız Acibe” adlı karakteri koyuyor. Hikâye, Acibe’nin intiharından sonra başlıyor. Ölümünün ardından aile içinde yıllardır saklanan sırlar, bastırılmış suçluluklar ve çürümüş ilişkiler bir bir ortaya dökülüyor.
Ana karakter “Acibe”.
Toplumun acayip, eksik, kusurlu gördüğü, ailesi tarafından bile tam anlamıyla kabul edilmeyen kambur bir kadın. Acibe fiziksel durumu nedeniyle küçümsenmiş, dışlanmış ve görünmez hâle getirilmiş biri olarak çiziliyor. Ancak roman ilerledikçe onun sadece mağdur bir karakter olmadığı net bir şekilde anlaşılıyor. Çünkü Acibe’nin ölümü sıradan bir intihar değil. Ölümünden sonra bile evin içinde dolaşan bir gölge gibi herkesin vicdanını rahatsız ediyor.
Acibe’nin yaşadığı ev, romanda neredeyse yaşayan bir karakter gibi anlatılmış. Karanlık, çürümüş, ağır bir atmosfer. İntihar sonrası evde kalan insanlar, Acibe’nin anılarıyla ve kendi suçluluklarıyla yüzleşmek zorunda kalıyor.
Hikâye trajik olsa da tamamen karanlık değil. Yani hem rahatsız eden hem de ironik biçimde gülümseten bir anlatımı var. Romanın en güçlü sorusu ise ;
“Bir insanı gerçekten kim öldürür?”
Acibe teknik olarak intihar ediyor ama kitap boyunca şu hissi veriyor. Bir insan bazen ailesinin sevgisizliğiyle, toplumun acımasız bakışlarıyla ve sürekli aşağılanarak da yavaş yavaş öldürülebilir.
Esra Kahya burada özellikle, toplumun “kusurlu” gördüğü insanları nasıl dışladığını,
ailelerin sevgisizliğinin ne kadar yıkıcı olabileceğini,
görünmez bırakılan insanların içinde nasıl büyük bir öfke biriktirdiğini
anlatmış. Ayrıca roman, “ölümden sonra bile bazı insanların etkisi bitmez” fikrini de çok güzel işlemiş.
·
104 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
